Θλιβερό γεγονός η απώλεια ενός συνανθρώπου, άστεγου, από το κρύο. Δεν μας τιμά ως κοινωνία και ως άτομα. Όταν ήμουν στη Γαλλία, και απ' ότι θυμάμαι , με την έναρξη του χειμώνα, Κράτος, Περιφερειακή και κυρίως η Τοπική Αυτοδιοίκηση, Ανθρωπιστικοί φορείς, Εκκλησία κινητοποιούνταν για την προστασία των άστεγων. Αίθουσες κυρίως δημοσίων κτηρίων και φορέων όπως των Σιδηροδρόμων, των Δήμων κτλ έμεναν ανοικτές. Ειδικά λεωφορεία κυκλοφορούσαν την νύκτα στο δρόμο για να προσφέρουν ένα ζεστό ρόφημα και να τους παροτρύνουν να πάνε στις αίθουσες αυτές. Επειδή πολλοί ζητιάνοι -γνωστοί ως κλωσάρ, δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν τα στέκια τους, τις πολύ ψυχρές νύκτες, οπότε υπήρχε κίνδυνος θανάτου από το κρύο, η αστυνομία τους υποχρέωνε να μεταβούν και να διανυκτερεύσουν σ' αυτές τις αίθουσες. Παρ' όλα αυτά υπήρχαν, έστω και σπάνια, και πάλι θάνατοι από το ψύχος. "Ανυπότακτων" κυρίως ζητιάνων. Για το φαγητό δε, ο γνωστός κωμικός ηθοποιός Coluche είχε πρωτοστατήσει στη δημιουργία των "Εστιατορίων της Καρδιάς-Restaurant du Coeur", όπου από το Νοέμβρη έως το τέλος του Μάρτη χιλιάδες οικογένειες ή μοναχικά άτομα μπορούσαν να βρουν μια σακούλα με τα απαραίτητα για το καθημερινό τους γεύμα και δείπνο.

Κάτι ανάλογο πρέπει να γίνει και στο τόπο μας.Εχει ξεκινήσει με τα κοινωνικά παντοπωλεία, αλλά και λόγω κρίσης θα πρέπει να γίνει ό,τι και με τα γαλλικά "Εστιατόρια Καρδιάς" για οποιοδήποτε χωρίς καμία διάκριση. Το ίδιο και για τους άστεγους.

Με την ευκαιρία θα ήθελα να επισημάνω ότι υπάρχουν αρκετοί σύλλογοι με εθελοντές που δίδουν τη μάχη για τη στήριξη ορισμένων κατηγοριών συνανθρώπων μας που ατύχησαν, που αγωνίζονται καθημερινά κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Υπάρχουν και άλλες κατηγορίες συμπολιτών μας που βιώνουν την κόλαση καθημερινά, απροστάτευτοι και μόνοι τους. Όπως είναι εκείνοι που αργοπεθαίνουν γιατί δεν έχουν τα χρήματα να αγοράσουν τα φάρμακα ή να κάνουν τις εγχειρήσεις που έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν. Εκείνοι αργοπεθαίνουν από υποσιτισμό, παιδιά ή ηλικιωμένοι γιατί δεν έχουν κανένα έσοδο. Υπάρχουν εκείνοι που σαπίζουν στη φυλακή γιατί δεν είχαν χρήματα για να προσλάβουν ένα έμπειρο ή ευσυνείδητο δικηγόρο, ή για να πληρώσουν ακόμη και μικρές ποινές. Υπάρχουν οι φυλακισμένοι και οι ηλικιωμένοι που δεν τους επισκέπτεται κανείς. Υπάρχουν και αυτοί που αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, συνάνθρωποι από άλλες περιοχές της Γης, οι οποίοι αν δεν πνιγούν ή δεν σκοτωθούν στη διαδρομή δεν έχουν κανένα δικαίωμα όχι μόνο επιβίωσης αλλά και νόμιμης ύπαρξης, Κ.ο.κ, κ.ο.κ... Όλους αυτούς τους υπαρκτούς μελλοθάνατους, ή άτυχους, πόσο και  πότε θα τους προσέξουν τα ΜΜΕ και η Κοινωνία;

Ηρακλής Γαλανάκης