Καλός πολιτικός είναι ο ευπατρίδης πολιτικός. Και ευπατρίδης είναι ο πολιτικός , που για το συμφέρον της πατρίδας, παραμερίζει τις δικές του φιλοδοξίες.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα, τα τελευταία 40 χρόνια (από την μεταπολίτευση του 1974 και μετά) δεν είχαμε την τύχη να έχουμε πολλούς τέτοιους πολιτικούς . Αυτό αποδεικνύεται από την τραγική οικονομική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η χώρα μας και οι πολίτες της. Όλοι όσοι κυβέρνησαν τα τελευταία 40 χρόνια, είτε ως πρωθυπουργοί είτε ως υπουργοί, είτε ως υφυπουργοί , είτε ως βουλευτές , σε καμία περίπτωση δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν σωστά τις υποθέσεις της χώρας. Ιδιαίτερα στον οικονομικό τομέα, κυριολεκτικά όλοι τα «έκαναν θάλασσα». Πάντα , η χώρα ξόδευε περισσότερα από όσα παρήγαγε. Και οι κυβερνώντες, πάντα, για να καλύψουν  το έλλειμμα προσέφευγαν στην εύκολη λύση των δανεικών. ‘Έτσι φτάσαμε στο σημείο η χώρα να μην μπορεί να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις  και , μοιραία, οδηγηθήκαμε στα μνημόνια και τις συνέπειές τους.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα, εκ του αποτελέσματος , αποδείχθηκε ανίκανο να διαχειριστεί την εξουσία και κυρίως τα οικονομικά (σημ.: εδώ δεν μπορούν να διαχειριστούν τα οικονομικά των κομμάτων τους όπου χρωστούν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, θα διαχειριστούν επαρκώς τα οικονομικά της χώρας;) . Τα δύο κόμματα εξουσίας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που εναλλάσσονται στην κυβέρνηση της χώρας όλο αυτό το διάστημα, ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν για τις επόμενες γενεές των Ελλήνων. Τo μόνο που τους ενδιέφερε, αποκλειστικά, ήταν οι επόμενες εκλογές και πως θα επανεκλεγούν. Για τα σκοπό αυτό, συνέχιζαν να δίνουν αφειδώς παροχές , να προσλαμβάνουν σωρηδόν στο δημόσιο και στις κρατικές επιχειρήσεις (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΛΤΑ, Ολυμπιακή κ.ά.) , επιβαρύνοντας συνεχώς τα έξοδα του κράτους , το οποίο αδυνατούσε φυσικά ν’ ανταποκριθεί με τα έσοδα που είχε. Έτσι, για να καλυφθούν οι υποχρεώσεις , όλες οι κυβερνήσεις , προσέφευγαν στην εύκολη λύση των δανεικών. Με αποτέλεσμα δανεικά στα δανεικά, σήμερα να έχουν υποθηκεύσει ολόκληρη τη χώρα. Αν μάλιστα στα δανεικά , προσθέσουμε και τις μίζες για τα εξοπλιστικά και τις προμήθειες καθώς και τις «αρπαχτές» από τ’ αποθεματικά των ταμείων, όπως και το «χοντρό παιχνίδι» με το χρηματιστήριο, τότε καταλαβαίνετε πως καταλήξαμε στη σημερινή τραγική οικονομική πραγματικότητα της χώρας. Να επισημάνουμε ακόμη και την ιδιότυπη ασυλία που είχαν μεταξύ τους τα δύο κόμματα εξουσίας (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ):  Όποιο κόμμα κι αν εκλεγόταν στην εξουσία, παρά τις εξαγγελίες του ότι παρέλαβε «καμένη γη», ουδέποτε έστειλε στον  εισαγγελέα αυτούς που δημιούργησαν την «καμένη γη» . Έτσι, παρέμειναν στο απυρόβλητο όλοι. Οι επόμενοι, κάλυπταν τους προηγούμενους. Όσο για τις «κοκορομαχίες» μεταξύ των αρχηγών και τις εκατέρωθεν κατηγορίες, αυτά ήταν για λαϊκή κατανάλωση. Μεταξύ τους υπήρχε απόλυτη σύμπνοια και υποστήριξη.

Εδώ που φθάσαμε , για να αντιμετωπιστεί αυτή η τραγική οικονομική κατάσταση που περιήλθε η χώρα και οι πολίτες της, δεν χρειάζονται πειράματα. Χρειάζεται γενική συστράτευση και εθνική συναίνεση. Να καθίσουν όλοι σ’ ένα τραπέζι και να βρουν τις καλύτερες λύσεις για την αντιμετώπιση της κατάστασης. Ούτε κόμματα , ούτε αρχηγοί. Τώρα προέχει το συμφέρον της πατρίδας. Είναι καθήκον όλων αυτών , που ασχολούνται με τα κοινά, να παραμερίσουν τα προσωπικά τους και να προτάξουν την Ελλάδα. Η χώρα δεν χρειάζεται ούτε την σημερινή κυβέρνηση (απέτυχε παταγωδώς κι αυτή, στα δύο και πλέον χρόνια που κυβερνά) ούτε και τις εκλογές. Χρειάζεται μία νέα Οικουμενική κυβέρνηση στην οποία θα μετέχουν προσωπικότητες , εγνωσμένης αξίας και κύρους, κοινής αποδοχής, οι οποίοι θ’ αναλάβουν το βαρύ φορτίο να δώσουν εφικτές λύσεις στα φλέγοντα ζητήματα. Με τη συμφωνία όλων , να εκλεγεί και Πρόεδρος της Δημοκρατίας (πρόσωπο κοινής αποδοχής , όχι κατ’ ανάγκη πολιτικό).Επίσης , ν’ αλλάξει και το Σύνταγμα, όπου θα περιληφθούν μερικά βασικά άρθρα όπως :

• Η καθιέρωση της απλής αναλογικής.
• Η μείωση των βουλευτών (από 300 που είναι σήμερα στους 150)
• Η υποχρεωτική διεξαγωγή εθνικών εκλογών κάθε 4ετία ή 5ετία (για να συμπίπτει με τις ευρωεκλογές) . Έτσι θα πάψει η αντιπολίτευση να ζητάει κάθε λίγο εκλογές, και η διεξαγωγή εκλογών να γίνεται αφορμή για να «παίζει παιχνίδια» η κυβέρνηση.
• Να οριστεί θητεία έως 2 περιόδους για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό και τρεις θητείες για τους βουλευτές .
• Να καθιερωθεί ασυμβίβαστο , βουλευτή και υπουργού (οι υπουργοί να είναι κρατικοί υπάλληλοι και να ορίζονται για 2 θητείες με πραγματικά κριτήρια κι όχι π.χ. δικηγόρος να γίνεται υπουργός υγείας κλπ.) .
• Η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας να γίνεται ταυτόχρονα με τις εθνικές εκλογές, από τον Λαό.
• Να θεσπιστούν περισσότερες αρμοδιότητες για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
• Να ανασταλεί ο νόμος περί ευθύνης υπουργών και όσοι «βάζουν το δάχτυλο στο μέλι» να «κάθονται στο σκαμνί».

Με τις παραπάνω αλλαγές θ’ αλλάξει το πολιτικό κλίμα και θα δημιουργηθεί η προσδοκία νέας ελπίδας για το μέλλον της χώρας και των κατοίκων της.

Η Οικουμενική Κυβέρνηση , εξυπακούεται ότι δεν θα περιλαμβάνει τα γνωστά πολιτικά πρόσωπα. Ούτε Σαμαράς, ούτε Βενιζέλος , ούτε Καραμανλής, ούτε Παπανδρέου, ούτε Μπακογιάννη , ούτε όσοι θήτευσαν ως υπουργοί  ή υφυπουργοί (όλοι απέτυχαν όσο ήταν στην εξουσία). Ούτε επίσης και οι αρχηγοί των άλλων κομμάτων . Τώρα χρειάζονται υπερκομματικές προσωπικότητες με εμπειρία , με γνώσεις και με κύρος.

Αυτή η Οικουμενική Κυβέρνηση αφού ρυθμίσει τα φλέγοντα οικονομικά ζητήματα και αλλάξει και το Σύνταγμα , τότε να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές με τα νέα δεδομένα και να μπει η χώρα στη νέα εποχή.

Αλλιώς δεν υπάρχει καμία ελπίδα.

 

Βασίλης Σκουταράς