Όποιος ελέγχει το κρατικό χρήμα, επιβάλει τους νόμους  του κράτους . Αυτή είναι η βασική προϋπόθεση μεταξύ των κρατών που δανείζονται και αυτών που δανείζουν. Για να μπορέσει ο δανειστής να πάρει πίσω τα χρήματά του (με τους τόκους φυσικά), επιβάλλει και τους κανόνες είσπραξης. Με τον τρόπο αυτό, οι δανειστές εξασφαλίζουν τα δανεικά που δίνουν, αλλά ταυτόχρονα, αφαιρούν από τα κράτη που δανείζονται, την Εθνική τους κυριαρχία. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη δική μας χώρα.

Τόσα χρόνια, όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις έπαιρναν, έπαιρναν, έπαιρναν, δανεικά (αφού οι οικονομικοί τους «εγκέφαλοι» αδυνατούσαν να κάνουν έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό) και τώρα που ήρθε η ώρα για να πληρωθεί ο λογαριασμός και δεν υπάρχουν τα χρήματα, οι κυβερνώντες λένε μόνο ναι σε ό, τι προστάζουν οι δανειστές. Γιατί λοιπόν μας κακοφαίνεται; Οι δανειστές φταίνε (αυτοί τη δουλειά τους κάνουν, τοκογλύφοι είναι κέρδος βγάζουν)  ή οι δικοί μας –διαχρονικά- ανίκανοι πολιτικοί, που ποτέ δεν κατάλαβαν (ή έκαναν πως δεν καταλαβαίνουν) το αυτονόητο; Δηλαδή, ποτέ δεν ξοδεύουμε περισσότερα απ’ όσα εισπράττουμε,  (αυτό το γνωρίζουν και τα παιδιά του δημοτικού σχολείου).

Όμως, οι δικοί μας πολιτικοί αστέρες που  κυβερνούν τη χώρα απ’ τη μεταπολίτευση του 1974 και μετά, προκειμένου να παραμένουν στην εξουσία, έδιναν διαρκώς παροχές παντού. Επίσης διόριζαν σωρηδόν στο Δημόσιο, ξόδευαν ασύστολα το κρατικό χρήμα, από τον υπερβολικό προϋπολογισμό για τη λειτουργία της Βουλής , των Υπουργείων και του Δημόσιου τομέα, μέχρι τις χλιδάτες επιπλώσεις των γραφείων, τα υπερπολυτελή αυτοκίνητα , τα ακριβά ταξίδια και τα πλούσια δώρα.  

Με τόση ανεξέλεγκτη σπατάλη, ούτε πετρελαιοπαραγωγός χώρα να ήταν η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να καλύψει  αυτές τις δαπάνες.  Ποιος , αλήθεια , δεν θυμάται το «Τσοβόλα δώστα όλα» του Ανδρέα Παπανδρέου, το «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου, την ένταξή μας στο ευρώ επί Σημίτη με πλαστά οικονομικά στοιχεία, την διοργάνωση πολυδάπανων Ολυμπιακών Αγώνων, την επανίδρυση του κράτους με τα «δικά μας  παιδιά» επί Κώστα Καραμανλή και τόσα άλλα τρανταχτά γεγονότα, που οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική κατάρρευση  και τους Έλληνες στη δυστυχία; Κι όλα αυτά γιατί; Για την παραμονή  -όπως προαναφέραμε- στην εξουσία. Τόσο μεγάλο λοιπόν είναι το τίμημα της εξουσίας! Όμως, οι πολιτικοί που κυβερνούν τη χώρα, δεν εκλέχτηκαν μόνοι τους. Ο Ελληνικός Λαός τους εξέλεξε με την ψήφο του. Άρα , ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης ανήκει και σε μας τους ίδιους. Κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε (ειδικά όταν ξαναέρθουν εκλογές).

Είναι ξεκάθαρο, ότι αποκλειστικά υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση που βιώνουμε όλοι, είναι οι πολιτικοί μας με τους λάθος χειρισμούς τους (και δευτερευόντως εμείς που τους ψηφίσαμε, αλλά δεν τους εξουσιοδοτήσαμε να μας καταστρέψουν και πολύ περισσότερο να κατακλέψουν –ορισμένοι- το κρατικό χρήμα). Αυτοί –οι πολιτικοί μας- με τον ασύστολο δανεισμό, για να καλύψουν τις τεράστιες οικονομικές υποχρεώσεις που οι ίδιοι δημιούργησαν, έριξαν τη χώρα (και όλους του Έλληνες) στα δόντια των δανειστών. Και τώρα υποφέρει όλο το Έθνος. Οι δανειστές θέλουν πίσω τα χρήματά τους και καλά κάνουν. Και δίκαιο είναι και σωστό. Κανείς , νομίζουμε , δεν έχει αντίρρηση ως προς αυτό. Όμως, προκειμένου να πάρουν πίσω τα χρήματά τους με το ανάλογο κέρδος, δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταστρέψουν έναν ολόκληρο Λαό.

Η λιτότητα έφτασε σε τραγικό σημείο. Παρακάτω δεν πάει. Γι αυτό , επιβάλλεται να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση για όλους. Πως, όμως, θα βρεθεί αυτή η ικανοποιητική λύση , όταν οι πολιτικοί μας αντί να καθίσουν σ’ ένα τραπέζι και να συζητήσουν αυτό το υπαρξιακό για τη χώρα πρόβλημα, αυτοί τσακώνονται για την εξουσία και τις καρέκλες;  Μπορεί μ’ αυτή την τακτική (απ’ όλους) να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα; Ασφαλώς, όχι. Την κατάσταση αυτή την εκμεταλλεύονται  τα «τσακάλια» των δανειστών και κάνουν ό,τι θέλουν. Αλλιώς θα ήταν τα πράγματα αν ο πολιτικός κόσμος της χώρας ήταν ενωμένος κι αλλιώς είναι τώρα που είναι διαιρεμένος. Η παροιμία «διαίρει και βασίλευε» ταιριάζει γάντι στη συγκεκριμένη συγκυρία. Κι αυτό το γνωρίζουν και το αξιοποιούν στο έπακρο οι δανειστές μας . Μόνο οι δικοί μας σφυρίζουν αδιάφορα. Σ’ αυτή της περίπτωση, τα θέλουμε και τα παθαίνουμε.

 

Βασίλης Σκουταράς