Μα ποιος με οργή θα μιλήσει για όλα αυτά; Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός

Του Παναγιώτη Λάμπρου, καθηγητή του 8ου ΓΕΛ Ηρακλείου

Παρακολουθώ εμβρόντητος τις τελευταίες ημέρες το θόρυβο του προσφάτως εκκωφαντικά παραιτηθέντος(;) διευθυντή του 5ου Λυκείου Ηρακλείου και σκέφτομαι εκ νέου σχετικά με αυτό που τείνει να γίνει καθεστώς τα τελευταία χρόνια: το φόβο ως πολιτικό εργαλείο διαχείρισης των ανθρώπων σε όλη την κοινωνική κλίμακα όπου υπεισέρχονται μικρές ή μεγάλες σχέσεις εξουσίας.

Η «εκκωφαντική σιωπή» αποτελεί την αντίδραση όλων εκείνων, και είναι πολλοί, που θίγονται και όφειλαν να αντιδράσουν είτε από στοιχειώδη ευαισθησία που εκκινεί από   την ανάγκη υπεράσπισης της προσωπικής  τους αξιοπρέπειας, είτε από καθήκον που πηγάζει από την άσκηση, θεσμικά ανωτέρου υπουργήματος.

Η σιωπή αφορά, κατ’ αρχάς, όλους εκείνους εναντίον των οποίων βάλλει ο τέως διευθυντής, που δεν είναι ένας και δύο, αλλά το σύνολο σχεδόν της Ηρακλειώτικης  κοινωνίας. Ως κήνσορας των πάντων, με λόγο πατερναλιστικό όχι μόνο έναντι των μαθητών του που έρχεται από άλλες αλήστου μνήμης εποχές, προσφέρει απλόχερα μαθήματα πολιτικά ορθής πρακτικής που αφορούν όχι μόνο τη δημόσια αλλά και την ιδιωτική ζωή, κουνώντας το δάκτυλό του στα κόμματα που απαρτίζουν το πολιτικό μας σύστημα, στους προϊσταμένους του και ομολόγους του, στο σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας και τέλος σε όσους τυχαίνει να είναι ή και πρόκειται να γίνουν γονείς. Το εκλεκτικιστικό δηλωτικό τσαλαβούτημα στα νάματα της δημοκρατικής μας παράδοσης, δεν κατορθώνει να σκιάσει τον βαθύτατα αυταρχικό και εξόφθαλμα αντιδημοκρατικό πολιτικοϊδεολογικό και παιδαγωγικό πυρήνα από τον οποίο ο λόγος αυτός εκκινεί.

Λόγος βαθύτατα αντιπολιτικός και καταδικαστικός ρίχνει ανάθεμα στο σύνολο των πολιτικών κομμάτων τα οποία συλλήβδην θεωρεί υπεύθυνα για την κατάσταση των τελευταίων ετών, χωρίς βέβαια να παραλείπει ξώφαλτσα να πάρει αμπάριζα τον συνδικαλισμό, με τη διαφορά ότι αυτός είναι μόνο αριστερός.

Εξαιτίας, λοιπόν, της ύπαρξης όλων αυτών των δεινών πολιτικών και συνδικαλιστικών πρακτικών που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία και απειλούν να δηλητηριάσουν τις αγνές παιδικές ψυχές τις οποίες ο τέως διευθυντής έχει αναλάβει εργολαβικά και αυτεπάγγελτα νυχθημερόν να προστατεύει, επωμίζεται το θεάρεστο έργο της σύνταξης οδηγιών χρήσης προς ναυτιλλομένους εισαγγελείς, προϊσταμένους εκπαίδευσης, διευθυντές, γονείς και άλλους,  ων ουκ έστιν τέλος. Με το κύρος κάποιου που δεν επιδέχεται όχι μόνο αμφισβήτηση αλλά ούτε την ελάχιστη αντίρρηση και παραπέμποντας σε αυθεντίες άλλων εποχών, καταρρακώνει θεσμούς, συλλογικότητες και ανθρώπους, ως κάτοχος της μιας και απόλυτης αλήθειας την οποία μόνον αυτός κατέχει, ισοπεδώνοντας και αυτούς ακόμη τους στοιχειώδεις κανόνες κοσμιότητας και ευγένειας, ρομφαιοφόρος και κατήγορος όλων. Αφήνω στην άκρη την κατάχρηση των αντωνυμιών πρώτου προσώπου και την οίηση που αποπνέει το κείμενο της επιστολής, όχι γιατί δεν αποκαλύπτουν τον σκληρό πυρήνα συγκρότησης του περί ου ο λόγος αλλά επειδή τα εργαλεία ερμηνείας βρίσκονται πέραν της επιστήμης που ο ίδιος διακονώ.

Μέχρι εδώ, τίποτε το μεμπτό θα έλεγε κάποιος, εάν τα πράγματα κυλούσαν φυσιολογικά, δηλαδή, με την αντίδραση, αν όχι όλων, πολλών από όσους θίγει. Δυστυχώς όμως με ελάχιστες εξαιρέσεις, η σιωπή νεκροταφείου έχει καλύψει το σύνολο της κοινωνίας. Αναρωτιέμαι πρώτιστα τι σκέφτεται ο σύλλογος των καθηγητών του σχολείου που μέχρι πρότινος διεύθυνε; Τους εκφράζουν όσα καταλογίζει επί δικαίων και πιθανών αδίκων ο τέως διευθυντής τους; Και αν ακόμη υποθέσει κανείς πως ατομικά δεν τολμούν να αντιδράσουν (αξιολόγηση γαρ) δεν όφειλαν να υπερασπιστούν το ίδιο το σχολείο τους που πέταξε στα τάρταρα ο τέως διευθυντής κομπάζοντας κατά τα άλλα ότι το πήρε μικρό και το έφτιαξε μεγάλο; (Σημείωση: Η επιστολή των καθηγητών του σχολείου δημοσιεύεται σήμερα στο ekriti.gr).

Αλήθεια που είναι οι πρώην διευθυντές του σχολείου αυτού οι οποίοι τόσα χρόνια, συνάγω, από ανικανότητα κράτησαν καθηλωμένο το σχολείο; Οι ενοχές δεν τους επιτρέπουν να μιλήσουν άραγε; Και ο σύλλογος γονέων τι σκέφτεται και γιατί σιωπά; Όλοι έχουν ανάγκη τις διδαχές του τέως διευθυντή σε ό,τι αφορά την επίβλεψη και γαλούχηση των παιδιών τους; Ή μήπως ο παραδοσιακός φόβος του ρεβανσισμού σε συνδυασμό με το διάχυτο πλέον ωχαδερφισμό που ενισχύεται από το πρόσκαιρο της ιδιότητάς τους ως γονείς μαθητών, καταστέλλουν κάθε εύλογη αντίδρασή τους; (Σημείωση: Το ekriti φιλοξένησε χθες την επιστολή του Γραμματέα των Γονέων του Ηρακλείου).

Πού είναι το συνδικάτο της τοπικής ένωσης των καθηγητών που υποτίθεται τους εκπροσωπεί;  Δεν έχει έστω μια κουβέντα να πει σχετικά με το μάθημα τρόπων διεκδίκησης αιτημάτων και την επιλογή τρόπων συλλογικής αντίδρασης τους οποίους παρέχει αφειδώς το μέλος του; Αφήνω στην άκρη  τα παραταξιακά κείμενα τα οποία εξυπηρετούν ιδιοτελείς σκοπούς. Και οι προϊστάμενοι εκπαίδευσης; Δεν όφειλαν να αντιδράσουν εξετάζοντας πρόσωπα και πράγματα όπως φαίνεται να προκύπτουν από το κείμενο παραίτησης του υφισταμένου τους; Πού είναι τέλος ο εισαγγελέας όταν ο τέως διευθυντής καταγγέλλει υποκίνηση μαθητών σε τέλεση παράνομων πράξεων;

Επανέρχομαι στο αρχικό μου επιχείρημα. Ο φόβος φυλάει τα έρμα λέει ο λαός μας κι έχει δίκιο όταν οι συνέπειες της παραβίασης ενός νόμου αποτρέπουν κάποιον από την τέλεση παραπτωμάτων. Εδώ όμως δεν πρόκειται περί αυτού. Γιατί κανείς από όσους στοχοποιούνται, άμεσα ή έμμεσα, από την επιστολή του τέως διευθυντή δεν έχουν τελέσει αδικήματα που επισύρουν ποινές από το νόμο, τουλάχιστον πριν την ολοκλήρωση της διαδικασίας έρευνας. Πρόκειται για έναν φόβο αδιόρατο, ακαθόριστο –ρευστό, όπως λέει ένας μεγάλος κοινωνιολόγος του καιρού μας – που έχει καταλάβει μεγάλο πλέον κομμάτι της κοινωνίας μας παραλύοντας, όχι μόνο το σώμα και τα μέλη καθενός μας, αλλά,  μαργώνει κυρίως, το μυαλό μας. Είναι αυτός ο φόβος που το συγκρότημα εξουσίας, πολιτικό και μιντιακό, έχει ενσταλάξει στον κάθε πολίτη αυτής της κοινωνίας, διότι έχει, υποτίθεται, βαρύτατες ευθύνες για την κατάσταση στην οποία η τελευταία έχει περιέλθει και άρα οφείλει  πιστά και υπάκουα να ακολουθήσει τη μοναδική συνταγή για τη σωτηρία της που προτείνουν οι  αυτόκλητοι τωρινοί σωτήρες της αλλά στην  πραγματικότητα ολετήρες της. Είναι εκείνος ο φόβος που εκπέμπει καθημερινά και σε τεράστιες ποσότητες η σημερινή νεοφιλελεύθερη και βαθιά συντηρητική κυβέρνηση. Είναι αυτός ο φόβος που θεμελιώνεται στη σύγχρονη εκδοχή του νεοναζισμού, ο οποίος όταν χρειάστηκε και αν χρειαστεί στο μέλλον θα αποτελεί την υλική του έκφραση. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η επιστολή παραίτησης του παραπάνω τέως διευθυντή αναρτήθηκε σε περίοπτη θέση χρυσαυγίτικου μπλογκ.