Κι ενώ μας συνεπήραν οι αναλύσεις κι είμασταν όλοι ενάντιοι στο εγχείρημα, αίφνης κρατήσαμε όλοι μαζί την ανάσα μας την ώρα που ο πρόεδρος της Επιτροπής έλεγε and the town is ... ATHENS. Σε εκείνο το "Athens" μία αλλόκοτη χαρά μας τίναξε όλους από τις καρέκλες μας κι αρχίσαμε να πανηγυρίζουμε ξέφρενα λες κι ήταν άλλοι οι πολέμιοι κι εμείς οι οπαδοί του στόχου. Κι όταν καταλάγιασε η χαρά κι ο ενθουσιασμός καταλήξαμε πως το ασίγαστο ελληνικό μας γονίδιο φταίει, που σαν έτοιμο από χρόνια μόλις δει "εθνικό στόχο κι εθνική επιτυχία" συσπειρώνεται και ... περηφανεύεται μέχρι να πετύχει.

Πέρασαν δέκα και κάτι χρόνια. Κύλησε τόσο νερό στο αυλάκι που μοιάζει πολύ μακρύτερο παρελθόν (χρονικά) κείνη η στιγμή. Σημειολογικά δε, προσπαθούσα στην χθεσινή τελετή έναρξης της ελληνικής προεδρίας να αναμοχλεύσω ένα ίχνος ενθουσιασμού στον περίγυρο. Το αποτέλεσμα δεν με δικαίωσε. Ή ο περίγυρός μου δεν αντιλαμβάνεται την εθνικότητα των στιγμών ή εκείνος ο γονιδιακός ενθουσιασμός έχει αποκοιμηθεί.

Κι όμως ο Δαβίδ είναι ο ίδιος και αντί να αποδεχθεί την .. ανισχυρότητά του πάλι ετοιμάζεται να τα βάλει με τον Γολιάθ. Κι ίσως τώρα που είναι πιο τρωτός από ποτέ, να 'χει περισσότερο ανάγκη από τον ενθουσιασμό μας. Άλλωστε, λιγότερο γνωστό από την ιστορία του ήταν πως με το "ψαλτήρι" του (ένα είδος άρπας) παρηγορούσε τον Ιωνάθαν, που έπασχε από ... χρόνια μελαγχολία.   

Μ.Κ.

---

Το παρόν άρθρο δημοσιεύεται στο ekriti και υπόκειται στους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του καθ’ οιονδήποτε τρόπο χωρίς την απαραίτητη παραπομπή (link) στην ιστοσελίδα που το δημοσίευσε.