Ο καθηγητής, ο δικηγόρος, ο φίλος, ο γονιός -οι άλλοτε "πρωταγωνιστές" του γεγονότος- πασχίζουν να υπερασπιστούν φαινομενικά θύτες και θύματα, που έτσι κι αλλιώς μπερδεύονται και οι κόκκινες γραμμές ανάμεσά τους σβήνουν. 

Και ουσιαστικά, πασχίζουν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Τις επιλογές τους, όσα δίδαξαν, όσα παρέδωσαν κι όσα θεώρησαν χρειώδη για να πορευτούν οι .. επερχόμενοι της γενιάς τους. Συνήθως υλικές αξίες, life style, μπόλικη τηλεαποχαύνωση, ένα ομορφομπερδεμένο κουβάρι υποτυπωδών γνώσεων και τον απαραίτητο μιμιτισμό. Και τώρα;

Ζώντας στην εποχή που τα "υλικά" λιγοστεύουν ή τελειώνουν, η αναζήτηση της ουσίας μοιάζει πιο μάταιη από ποτέ. 
Το life style χρειάζεται πόρους κι η έλλειψή τους στρέφει τους νέους σε πιο extreme σπορς: Από το ντύσιμο στο .. γδύσιμο.  
Μέχρι που οι "τραγικοί" μας έφηβοι πολλαπλασιάζουν τις .. εξορίες τους. Με ματαιωμένα όνειρα για πτυχία και γνώσεις, για δουλειές κι αποκατάσταση, για σχέσεις κι έρωτες, για πατρίδες και Πολιτείες.
Πολλαπλώς ... πληγωμένοι. Ως έφηβοι, ως ερωτευμένοι, ως άνθρωποι. 
Και κάπου τριγύρω όλοι εμείς. Οι μόνιμοι θεατές.

Βολικά αμέτοχοι. Άβολα συμμέτοχοι.

Μ.Κ.

---

Το παρόν άρθρο δημοσιεύεται στο ekriti και υπόκειται στους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του καθ’ οιονδήποτε τρόπο χωρίς την απαραίτητη παραπομπή (link) στην ιστοσελίδα που το δημοσίευσε.