Ήμουν αποφασισμένη να εργαστώ για ό,τι να 'ναι. Καμία σχέση με πτυχία και προσόντα. Όπου έδινα βιογραφικό κουνούσαν το κεφάλι και μου έλεγαν με νόημα "έχετε πολύ εξειδικευμένες γνώσεις" που σε απλά ελληνικά σημαίνει "δεν μας κάνετε". Η πρόταση της Αμερικής ανανεωνόταν και με περίμενε. Τσακίστηκα στα διλήμματα. Άλλη νοοτροπία, άλλη ήπειρος. Τι δουλειά έχω εγώ εκεί; Μέχρι που ξανασκέφτηκα τα παιδιά μου. Και είπα με μεγάλη πίκρα το ΝΑΙ. 

Η Μυρτώ έφυγε την περασμένη Δευτέρα για την Αμερική. Νωρίτερα σπατάλησε χρόνο και χρήμα από τη ζωή της για να εξειδικευθεί στην αποθεραπεία παιδιών με Αναπτυξιακές, Μαθησιακές και Κινητικές Διαταραχές. Μαζί με την Μυρτώ και την κάθε Μυρτώ που φεύγει, χάνεται ένα κομμάτι της Ελλάδας.  Κι ένα κομμάτι δικό μας. Ίσως το καλύτερο. Και σίγουρα εκείνο που θα 'πρεπε να "γιορτάζει" σήμερα την Παγκόσμια Ημέρα Αξιοπρεπούς Εργασίας.  Στην Ελλάδα όμως μαζί με την Εργασία χάνεται κι η αξιοπρέπεια  κι αυτή η επέτειος μοιάζει πια με κακόγουστο αστείο. 

Μ.Κορνάρου