ΦΟΒΑΜΑΙ … ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ ΓΙΑ ΤΑ ΧΗΜΙΚΑ 

 

Εκείνο που με τρόμαξε περισσότερο με το ξεκίνημα ήδη αυτής της παράλογης υπόθεσης με τα χημικά, ήταν αυτή η αδικαιολόγητη επιμονή τους, παρά τις αντιδράσεις, να εξακολουθούν να μη «δίνουν δεκαράκι» στη φωνή των λαών της Μεσογείου, στη φωνή των φορέων και των επιστημόνων διεθνούς κύρους που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

Η  ετσιθελική τους αδιαφορία , να δώσουν έστω μια ελάχιστη πειστική και επίσημη απάντηση στις αιτιάσεις και τις ανησυχίες που εκφράζονται.

Η απαξίωση στο θέμα, τόσο  από πλευράς διεθνών οργανισμών όσο και από πλευράς Ευρωπαϊκών οργάνων, Ελληνικής κυβέρνησης και Ελληνικών μεγαλο – ΜΜΕ.

Η αδιαφορία τους στο να διαλέξουν, να εξετάσουν έστω, μια άλλη από τις τόσες προσφερόμενες και προτεινόμενες λύσεις.

Με κάνει να φοβάμαι, γιατί φτάνεις στο σημείο να υποθέτεις, ότι αυτή η στάση με ένα τρόπο μόνο μπορεί να εξηγηθεί:

Ότι , το μόνο που τους ενδιαφέρει, είναι  αν θα τους «περάσει» ή όχι, κόντρα στη θέληση των αντιδρώντων.

Σαν να πρόκειται για ένα crash test  της αντοχής και των αντιδράσεων των λαών.

Ένα πείραμα! Στη λογική του ότι, αν τους περάσει , τώρα, σ αυτό το θέμα, θα τους περνάει και θα επιβάλλουν τις προσταγές τους σε ότι άλλο αποφασίσουν για τη … θερμόαιμη Μεσόγειο και τους φύσει αντιδραστικούς λαούς της.

Αυτό που με φοβίζει επίσης, είναι η ταχτική και η λογική τους όσον αφορά το μέλλον και το χαρακτήρα της Κρήτης.

Μια Κρήτη, επιβαρυμένη στο άμεσο μέλλον , με …  τάχα εναλλακτικές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) σε τόσο μεγάλο βαθμό επιβάρυνσης, ώστε το εναλλακτικό και ωφέλιμο περιβαλλοντικά, να μετατρέπεται σε περιβαλλοντικό πρόβλημα και εφιάλτη.

Μια Κρήτη με τις βουνοκορφές και τους λόφους, κάθε κορφούλα της, γεμάτες και παραμορφωμένες από κεραίες ανεμογεννητριών, από τις οποίες ούτε καν θα επωφελείται.

Και μια θάλασσα, τώρα πλέον, ανά πάσα στιγμή διαθέσιμη να μετατραπεί σε μια χαβούζα αποβλήτων, διαφόρων βαθμών επικινδυνότητας.

Με τεράστιες επιπτώσεις και για τον «βασικό πυλώνα ανάπτυξης» όπως οι ίδιοι τον  ονομάζουν μεγαλόστομα, τον Τουρισμό.

 Σε μια τουριστική Κρήτη που μετατρέπεται ωστόσο σε τεράστιο γκόλφ, όπως σχεδιάζουν οι «ξένοι επενδυταί» και πάλι, στις περιοχές φιλέτα , τον Παράδεισο των Νοτίων παραλίων.

Και αν τους ενδιαφέρει έστω λίγο η τουριστική της και η γενικότερη  «ανάπτυξη», αυτή δεν  θα ναι  για τους πολλούς , αλλά για ελάχιστους προνομιούχους. Και σίγουρα όχι για τους … ιθαγενείς.

Μια Κρήτη με ένα περιβάλλον επιβαρυμένο δηλαδή και αποτρεπτικό εντέλει για μια σωστή τουριστική και γενικότερη ανάπτυξη, παρά τις περί του αντιθέτου εξαγγελίες τους.

Αυτό που μου με κάνει ωστόσο να ελπίζω σ αυτή την υπόθεση των χημικών, είναι η παλλαϊκή συμμετοχή στο Αρκάδι, είναι η άμεση ανταπόκριση όλων των φορέων του νησιού, που μπροστά στη κοινή απειλή, δραστηριοποιήθηκαν και συνενώθηκαν τόσο μαζικά, όσο δεν τους είχαμε δει τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια να κάνουν.

Αυτό δείχνει ότι τουλάχιστον διατηρούμε ακόμη την απαραίτητη συνοχή και τα απαραίτητα αντανακλαστικά αντίδρασης.

Κι ακόμη, με κάνει να ελπίζω και μ ΄αρέσει, αυτή η … «ιερή τρέλλα» που διατηρούμε.

Με πιο πρόσφατη απόδειξη , τους ιδιοκτήτες φουσκωτών σκαφών, που, έτσι! …κάποια στιγμή σκεφτήκανε, χωρίς πολλές λοβιτούρες, χωρίς παραγοντισμούς , χωρίς πολλές κουβέντες, χωρίς υστεροβουλίες, χωρίς κάν δεύτερη σκέψη και … δεύτερες σκέψεις και είπαν « πάμε να κάνουμε μια ακτιβιστική ενέργεια να εμποδίσουμε την υδρόλυση;… Πάμε!».

Αυτή την απόκοτη « ιερή τρέλλα», την κουζουλάδα, απαραίτητο συστατικό των ζωντανών κοινωνιών.

Θα εμποδίσουν οι … βαρκούλες το στόλο του ΝΑΤΟ να προχωρήσει στο προαποφασισμένο του έργο; Μάλλον όχι! Ωστόσο, θα χουμε προσπαθήσει, θα χουμε κάνει το χρέος μας!

Γιατί, στο κάτω κάτω της γραφής βρε αδερφέ, υπάρχει κι ένα άλλο χρέος, εκτός  από το γνωστό χρέος, το οικονομικό, που μας κοπανάνε οι πολιτικοί.

Είναι το Χρέος, η « Ευθύνη», η Καζαντζακική.

Και αποδεικνύουμε ότι ακόμη τη διατηρούμε και μας απασχολεί.

 

Μανώλης Δερμιτζάκης