Στα σοβαρά κράτη, όταν εκδηλώνεται μία πυρκαγιά στον αστικό ιστό μιας περιοχής, το πρώτο μέλημα, όσων έχουν την ευθύνη για την αντιμετώπιση του προβλήματος, είναι να απομακρυνθούν οι πολίτες από τον ευρύτερο χώρο, που εκτιμάται ότι θα πλήξει η φωτιά.

Πρώτα, απομακρύνονται με ασφάλεια οι κάτοικοι των περιοχών που υπάρχει η φωτιά και όταν ολοκληρωθεί η απομάκρυνση, τότε τα επίγεια και εναέρια μέσα επιδίδονται στην κατάσβεσή της.

Αυτό συμβαίνει, όπως προαναφέραμε, στα σοβαρά κράτη, όπου η ανθρώπινη ζωή είναι το πρώτιστο ζητούμενο. Στην χώρα μας, αυτή η ευαισθησία δεν υπάρχει.

Πέραν του γεγονότος ότι ο κρατικός μηχανισμός, ανέκαθεν, στηρίζεται σε πήλινα πόδια, σε κάθε καιρικό φαινόμενο, η Ελλάδα θρηνεί νεκρούς:
- Τον χειμώνα με τις βροχές έχουμε πνιγμούς.
- Το καλοκαίρι με τις φωτιές καίγονται άνθρωποι.

Ομολογουμένως, αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας διαχρονικά, δεν εξηγείται. Το τι φταίει, δεν είμαστε οι κατάλληλοι να το βρούμε.

Επισημαίνουμε, όμως, ότι οι υποδομές πάσχουν, η οργάνωση πάσχει, τα πρόσωπα που είναι επιφορτισμένα για την αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων, δεν είναι τα κατάλληλα.

Παρόλα αυτά, δεν αλλάζει τίποτα.

Σε μία χώρα και θα βρέξει το χειμώνα και πυρκαγιές θα σημειωθούν το καλοκαίρι. Αυτό συνέβαινε και θα συμβαίνει πάντα. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο η χώρα είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τα συνηθισμένα αυτά καιρικά φαινόμενα.

 Δεν είναι δυνατόν, δήμοι στον αστικό ιστό να μην έχουν νερό στους πυροσβεστικούς κρουνούς. Δεν είναι δυνατόν ο κρατικός μηχανισμός να μην έχει την οργάνωση και την ετοιμότητα να απομακρύνει τους κατοίκους από μια φλεγόμενη περιοχή μέσα από τον αστικό ιστό! Δεν μπορεί να καίγονται δεκάδες άνθρωποι και οι αρμόδιοι (υπουργοί, γενικοί γραμματείς. αρχηγός πυροσβεστικής) να παραμένουν στη θέση τους.

Πού είναι το φιλότιμο; Πού είναι η ευαισθησία τους;

Βασίλης Σκουταράς