Ο Brian Eno έστειλε ένα γράμμα στον David Byrne
σχετικά με τη Γάζα και το Ισραήλ. Ο Byrne το
μοιράζεται στην ιστοσελίδα του. Στις...
Είναι κάτι πανηγύρια που δεν διαφημίζονται με αφισοκόλληση. Πρόσκληση δεν σου στέλνει κανείς. Και η συμμετοχή έχει μία γλυκιά κούραση. Το δρώμενον διαδραστικόν! Τα τραγούδια αυθόρμητα, παράφωνα συχνά, αλλά εξαιρετικά κεφάτα. Η σκηνή: ένα αμπέλι. Φεστιβάλ: Ο τρύγος. Πρόωρος σ' αυτά τα μέρη. Έναρξη: Ώρα 6.00 το πρωί. Είπα να μην το χάσω! Έβαλα ό,τι πιο παλιό και πιο δροσάτο και ξεκίνησα. Παιδί της πόλης ούσα, ξαφνιάστηκα με τα γέλια των κατ’ επάγγελμα τρυγητάδων όταν με αντίκρισαν. Οι απορίες λύθηκαν σύντομα. Βερμούδα και τοπάκι απαγορεύονται δια ροπάλου. Οι άνθρωποι της υπαίθρου ξέρουν καλά το αντίθετο. Ο ήλιος θέλει ρούχα. Πουκάμισα με μακριά μανίκια και παντελόνια που να κρύβουν όλο το πόδι, πλατύγυρα καπέλα και παπούτσι κλειστό. Και γυαλιά ηλίου (βεβαίως βεβαίως). Σαν καμηλιέρης στην έρημο. Το τσαπράζι μου στο χέρι και ήμουν έτοιμη για τη Διονυσιακή τελετή. Οι μετεωρολόγοι επιμένουν πως είναι η πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού. Κι όμως το πρωί βρήκα τα αμπελόφυλλα να χρυσίζουν στην δροσούλα. Γύρω μου επιδέξια χέρια τρυγούσαν τα σταφύλια με γοργό ρυθμό, τηρώντας ευλαβικά τις σειρές των κλημάτων κατά μήκος. Οι κουβαλητές (με ειδικά μαξιλάρια στον ώμο) μετέφεραν τα γεμάτα κοφίνια στον οψιγιά (χώρος επίπεδος όπου επρόκειτο να απλωθεί η σταφίδα). Οι απλώστρες «βάπτιζαν» τα σταφύλια σε μία δεξαμενή με καυστική ποτάσα και τα άπλωναν με γάντια στον ήλιο. Στις 10 πια ο ιδρώτας έσταζε στα πρόσωπα όλων μας. Ώρα για κολατσιό, κατά πως είπε ο αμπελουργός. Χρόνια είχα να δω τροφές να ξεπροβάλλουν από μαντήλια δεμένα χιαστί. Ντομάτες, ελιές, παξιμάδια, τυρί. Και λίγες ρακές που κατέβηκαν αργά. «Καύσιμη ύλη» έλεγε γελώντας ο κεραστής μας. Ξαναμπήκαμε στο αμπέλι με νέα όρεξη. Το τραγούδι άρχισε. Ένας να ξεκινά κι οι άλλοι να ακολουθούν. Τους κοίταζα και είχα την αίσθηση ότι ταξίδεψα κοντά τους με μηχανή του χρόνου. Κάπου σε ένα κοντινό παρελθόν. Χωρίς κινητά, προθεσμίες, άγχη, θεωρίες, αναλύσεις. Εδώ το μόνο που είχε σημασία ήταν ο ήλιος. Πόσο ψηλά φτάνει. Κι αυτό πάλι σαν ψευτοπροθεσμία. Κανείς δεν αγχωνόταν. Το μεσημέρι ο ίσκιος μιας ελιάς μας περίμενε. Οι προνοητικοί είχαν φροντίσει για τις σούβλες από νωρίς. Το κρέας σχεδόν έτοιμο. Οι μπύρες στην «κατάψυξη» (στον ποταμό δηλαδή). Πατάτες στο μαυροτήγανο και το κρασί της περασμένης σοδειάς δροσερό. Με ένα μεγάλο σεντόνι στρωμένο καταγής (για τραπέζι) απόλαυσα ένα από τα πιο νόστιμα γεύματα της ζωής μου. Λες και οι γεύσεις ξανάπαιρναν νόημα. Και το κρασί, σπονδή στο Διόνυσο. Σοφοί αρχαίοι μου πρόγονοι, πόσο καλύτερα από μένα ζούσατε! Ανάθεμα την «πρόοδο» –σκεφτόμουν- στο τέλος της μέρας. M.Kορνάρου
Ερωτήματα σχετικά με την πώληση της εταιρίας NBGI, υποβάλει ο βουλευτής Ηρακλείου του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Μιχελογιαννάκης.
Κλιματισμός (air conditioning) ονομάζεται η ρύθμιση της θερμοκρασίας, της υγρασίας και της καθαρότητας του αέρα ενός χώρου....
Όσοι έχετε ακόμη καταθέσεις στις τράπεζες (ειδικά οι επιχειρηματίες) και πιστεύετε ότι τα χρήματά σας , είναι δικά σας ,...
Η λαϊκή μας παροιμία λέει: ο νηστικός καρβέλια ονειρεύεται… Αυτό φαίνεται να ισχύει για το κόμμα της ΝΔ και ιδίως...
Διαβάζω σχόλια ολούθε στα social media για το αν και κατά πόσο η ΔΕΗ γνώριζε πως η 56χρονη γυναίκα που πέθανε χθες στα Χανιά, εξαρτούσε τη ζωή της από το ηλεκτρικό ρεύμα. Ανερμάτιστοι διάλογοι εξελίσσονται για τον τρόπο που γνωστοποιείται κάτι τέτοιο στην Δημόσια (κάποτε την λέγαμε κοινωφελή, τώρα το απώλεσε παντοιοτρόπως αυτό και σύντομα δεν θα λέγεται καν ΔΕΗ) Επιχείρηση Ηλεκτρισμού. Διάφοροι επιχειρηματολογούν για το πως ο κάθε ταλαίπωρος Έλληνας που αδυνατεί να πληρώσει τις οφειλές του (δύσκολα κατανοείς ακόμη κι αν είσαι "επιστημονικός αναλυτής" πως βρέθηκαν τόσα πάγια με δυσνόητα αρχικά στον λογαριασμό και "φούσκωσε" έτσι) πρέπει να αποδείξει πως είναι άνεργος, πένητας, δεν έχει ειισόδημα, ασθενεί, λιμοκτονεί και εκλιπαρεί για το αυτονόητο αγαθό της ενέργειας, που θα 'πρεπε να 'ναι προσιτό στον κάθε πολίτη εν έτη 2014. Κι όλοι αυτοί οι διάλογοι αγνοούν πλέον το αυτονόητο: πως οι φόροι καταλογίζονται με βάση την φοροδοτική ικανότητα του Έλληνα πολίτη, όπως χρόνια τώρα προβλέπει το Σύνταγμα. Άρθρο που σκοπίμως καμώνονται πως ξέχασαν όσοι μετέτρεψαν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ σε ... τρομοκρατικό χτύπημα για κάθε οικογένεια. Κι αν ακόμη πάει παραπέρα η συζήτηση και το Κράτος επιμείνει ότι ... ζορίζεται να γεμίσει τα ταμεία του, ας κόψει το ρεύμα σε όσους του οφείλουν χρόνια εκατομμύρια, ξεκινώντας από τα ίδια του τα παρακλάδια, που "φεσώνουν" ανερυθρίαστα τη ΔΕΗ. Οι δικαιολογίες "δεν ξέραμε πως η άτυχη γυναίκα είχε μηχανική υποστήριξη" προσβάλλουν όχι μόνο τη μνήμη της ίδιας αλλά και την νοημοσύνη κάθε Έλληνα, που πασχίζει να ανταποκριθεί στις φοροκαταιγίδες που δέχεται, ενώ την ίδια ώρα το περιβόητο έλλειμμα του αδηφάγου Κράτους όλο και διογκώνεται. Χθες στα Χανιά χάθηκε άδικα μία ζωή κι οφείλουμε όλοι να σταθούμε με θλίψη και συντριβή στο γεγονός. Οφείλουμε ακόμη να αναλογιστούμε πόσο κοστίζει πια στην Ελλάδα μία ανθρώπινη ζωή. Μ.Κ.
1η περίπτωση Τα σχολεία ανοίγουν για τους εκπαιδευτικούς την 1η Σεπτέμβρη και για τα παιδιά στις 11. Αυτό προβλέπει ο...
Οι εκατόμβες των νεκρών με θύματα κυρίως γυναικόπαιδα στη λωρίδα της Γάζας αποτελεί ντροπή για τον πολιτισμένο...
Το νέο σύντομο ανέκδοτο είναι "έλληνας Τουρίστας". Μου το 'λεγε ξενοδόχος που χρόνια προτιμούσε τον εγχώριο τουρισμό και σ' αυτόν στήριζε τη δραστηριότητά του. Φέτος οι έλληνες δεν έχουν διάθεση και χρήματα για διακοπές. Ο ίδιος, έχοντας μέτρο σύγκρισης από το τι εστί "κιμπάρης" προ ετών έλληνας πελάτης στο ξενοδοχείο του, αναπολούσε εκείνες τις εποχές.Και οι συγκρίσεις με τους τωρινούς Ρώσους και Άγγλους πελάτες του ήταν αναπόφευκτες. Παρατηρούσαμε τα τραπέζια γύρω μας: ένα ζευγάρι Άγγλων είχε παραγγείλει μία χωριάτικη σαλάτα κι ένα μπουκάλι νερό. Μία οικογένεια ρώσων με δύο κουτσούβελα έπινε καφέδες και πορτοκαλάδες. Η ώρα ήταν 2 το μεσημέρι. Σχολίασα χαρούμενα το τραπέζι μίας μεγάλης παρέας που ήταν διάσπαρτο από μισοάδεια πιάτα, Κούνησε το κεφάλι περίλυπος και μου εξήγησε μονολεκτικά: "Πακέτο". Κατάλαβα. Η τιμή κράτησης περιελάμβανε και το φαγητό. - Να δεις τι γίνεται το βράδυ, μου είπε ο ξενοδόχος κι εξηγήθηκε: "Φέτος τα γραφεία μας υποχρέωσαν να παρέχουμε και κάποιες ώρες ποτό δωρεάν. Κρασιά, ρακές, ούζο και αναψυκτικά για τα παιδιά. Το μπαρ ανοίγει στις 9 και μέχρι τις 11 είναι πάντα γεμάτο. Πίνουν το βόσπορο, στην υγειά του .. κορόϊδου. Δηλαδή, εμένα. Και μετά η Όλγα σου μιλάει για success story στον Τουρισμό. Γύρισα το βλέμμα στην πισίνα του ξενοδοχείου. Κορμιά απλωμένα νωχελικά στον ήλιο, χωρίς καμία διάθεση για εξερεύνηση ή περιπέτεια. "Ξημεροβραδιάζονται εκεί" μου είπε σαν να διάβασε τη σκέψη μου. "Η εικόνα που θα πάρουν φεύγοντας από την Κρήτη θα είναι η πισίνα μου και οι πόζες που τράβηξαν μπροστά της. Θα πάρουν επίσης τις φωτογραφίες τους στο μπαρ, την τραπεζαρία, άντε και στο μπαλκόνι του δωματίου. Οι πιο "περιπετειώδεις" θα αποθανατίσουν και τη διαδρομή τους προς το αεροδρόμιο. Τους λέω να πάνε στην Κνωσό, να βγουν μία βόλτα στην πόλη, να κατέβουν έστω μέχρι την παραλία και μου απαντάνε μονότονα: Νο, my friend, it is ok here". Θυμήθηκα την παλιά ταινία με την ... χίπισσα Ρένα Βλαχοπούλου, που της κατσικώθηκε ο "τουρίστας" γαμπρός και έβαζε μέρα νύχτα προκλητικά τα πόδια πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού της, χωρίς καμία διάθεση να ξεμυτίσει από το δωμάτιο. Που να 'ξερε ο αξέχαστος Βασίλης Τσιβιλίκας τότε, πως ενσάρκωνε προφητικά τους μελλοντικούς τουρίστες της Κρήτης; Αυτούς που σήμερα κατσικώνονται στις πισίνες των ξενοδοχείων μας, τρώνε και πίνουν αραχτοί και βαριεστημένοι κι εμείς επιμένουμε να τους βαφτίζουμε "καλή τύχη" για το τουριστικό μας προϊόν και ... success story.
Γιάννης Μιχελογιαννάκης : «Το ελάχιστο εγγυημένο εξόντωμα».