ΑΠΟΨΕΙΣ

Τον συνάντησα χθες στο δρόμο. Στα 86 του πια ο κύριος Κώστας παραμένει αυτό που λέμε "ανήσυχο πνεύμα". Ακούει μανιωδώς ραδιόφωνο, αρνείται πεισματικά να αγοράσει τηλεόραση, έχει "άποψη" φιλοσοφημένη για όσα μας συμβαίνουν κι οι κουβέντες του μοιάζουν πάντα .. στρογγυλές. - Τι θα γίνει τελικά με τα χημικά; με ρώτησε. - Δεν ξέρω, όλα δείχνουν ότι αν δεν ξεκίνησαν θα ξεκινήσουν σύντομα την υδρόλυση. Απαντούσα και συνάμα έβλεπα το βλέμμα του να ... αγριεύει. - Άκου, φταίτε κι εσείς. Πριν γεννηθείς η Πατρίδα με διέταξε να πάω στην Κορέα. Όχι εθελοντής ή μισθοφόρος -όπως νομίζουν μερικοί- αλλά στρατιώτης, που του το ζήτησε η Πατρίδα του να πάει. Και πήγα. Τα σημάδια στο μέτωπό μου είναι από θραύσματα σε ένα ξένο πόλεμο. Τον έκανα δικό μου όμως γιατί πίστευα στην Πατρίδα. Και Πατρίδα μου δεν ήταν οι καραβανάδες που μου δώσανε την εντολή, Ήταν το χωριό μου, που με προτιμούσε νεκρό παρά δειλό. Ήταν το νησί μου, που ντρόπιασε τον Γερμαναρά και απήγαγε τον Κράιπε. Ήταν κι η θάλασσά μου, που όπου κι αν ζήταγε θα πήγαινα για να την κάνω περήφανη. Αλλά δεν είχα και τίποτα να χάσω, εκτός από την αξιοπρέπειά μου. Δεν είχα σπίτι, λεφτά στην Τράπεζα, δουλειά στρωμένη, αυτοκίνητο. Τίποτα. Μόνο την ευχή της μάνας μου είχα, που μου 'πε "Πήγαινε γιε μου και κοίτα να μην ντροπιάσεις τους προγόνους σου". Σταμάτησε και με ξανακοίταξε κατάματα. - Ήμουν τυχερός ! Εσείς είστε άτυχοι. Το ΄πε και με προσπέρασε ταυτόχρονα, φεύγοντας χωρίς να περιμένει απόκριση. Μ.Κ.

Δεν πρόκειται για μνημόσυνο, ούτε για βιογραφία. Τη θυμάμαι κάνα εικοσάλεπτο πριν τις βραδινές ειδήσεις του Mega να τα ... χώνει ζωντανά προς πάσα κατεύθυνση, να καυτηριάζει, να σατιρίζει, να ξεσπά κι η ίδια σε ασταμάτητα γέλια «στον αέρα» (πόσο αντιτηλεοπτικό!). Πρώτη φορά στην εφηβεία μου ενδιαφέρθηκε τόσο η γενιά μου για τα πολιτικά, όχι για να διαμορφώσουμε άποψη, ούτε για να γίνουμε ενεργοί πολίτες, αλλά για να καταευχαριστιόμαστε την απόλυτη γελοιοποίηση του κατεστημένου. Κλασική προσφώνηση «φακάτοι μου κι ανάφτρες», εμμονή στις ομιλίες του Σημίτη και στο ΙΕΚ Τάπερμαν (θυμάται κανείς;), αναφορές στον Τσόμσκι και τον Κούντερα, πολιτικός και κοινωνικός σχολιασμός στα ... καλιαρντά. Και "Φωνή Κυρίας" στην Ελευθεροτυπία, και Μαλβιnight, όπου σε πρώτη μετάδοση ο Κραουνάκης παίζει στο πιάνο το "Αυτή η νύχτα μένει" κι η Μαλβίνα μέσα σε σύννεφο καπνού σιγοτραγουδά. Αλίευσα ένα απόσπασμα από τη στήλη της στην Ελευθεροτυπία και το παραθέτω. Δείχνει αν μη τι άλλο μία εποχή που η ελληνική πολιτική σκηνή ανεχόταν ακόμη την καυστική σάτιρα:

Ο έγκριτος νομικός και πρώην πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Ηρακλείου κ. Βασίλης Λαμπρινός, πέτυχε, στις...

Είναι γνωστό ότι οι εκλογές, είναι ανταγωνισμός, είναι αγώνας, είναι μάχη, οι εκλογές είναι ΠΟΛΕΜΟΣ. Μόνο η οργή, η...