ΑΠΟΨΕΙΣ

Πραγματικά, δεν υπάρχει εβδομάδα που να μην προκύπτει και ένα πρόβλημα, μια διαμαρτυρία, μια αποκάλυψη για την...

Οι εικόνες της φρίκης είναι πάντα ίδιες. Άνθρωποι απεγνωσμένοι, που μετρούν αλλιώτικα την αξία της ανθρώπινης ζωής. Παίρνουν τα παιδιά τους –την πιο εύθραυστη «συνέχεια» τους- και τα στοιβάζουν σε σαπιοκάραβα, ελπίζοντας να τους βρουν μία νέα πατρίδα, καλύτερη από αυτή που τους γέννησε. Άνθρωποι που πληρώνουν δουλεμπόρους για να τους μεταφέρουν με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής σε άγνωστους προορισμούς που όσο αφιλόξενοι κι αν αποδειχτούν, πιστεύουν πως θα είναι πιο στοργικοί από τον τόπο τους. Άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα στο αμπάρι κάποιας πλωτής κόλασης με το όνειρο της επόμενης καλύτερης μέρας. Κι όλα αυτά στην εποχή της αλματώδους ανάπτυξης, της τεχνολογικής εξέλιξης, στην εποχή του ίντερνετ και των Μ.Κ.Ο. για κάθε λογής .. υστέρηση. Σε μία εποχή που μοιάζει αδιανόητο η αξία της ανθρώπινης ζωής να είναι τόσο ευτελής. Η Κρήτη απέκτησε τα τελευταία χρόνια το -θλιβερό;- προνόμιο να ζει συχνά από κοντά την απόγνωση των αυτών των ανθρώπων. Η εθνικότητά τους έπαψε να έχει σημασία. Κούρδοι, Σουδανοί, Αιγύπτιοι, Σομαλοί, Σύριοι κ.α. Έτσι κι αλλιώς η γλώσσα είναι πάντα το εμπόδιο στην επικοινωνία. Τα πρόσωπα τους όμως και κυρίως τα μάτια τους «μιλούν» την ίδια πάντα γλώσσα. Παιδιάστικα μουτράκια που γερνούν πρόωρα στις θάλασσες, στραγγισμένα από χαμόγελο, μάτια που βουρκώνουν και εκλιπαρούν για λίγη ελπίδα. Η πρώτη εικόνα που παίρνουν από την Κρήτη είναι συνήθως οι θάλαμοι των νοσοκομείων του νησιού. Εκεί αν σταθούν τυχεροί θα παραμείνουν λίγες μόνο ώρες μέχρι να ενυδατωθεί με ορούς ο καταπονημένος οργανισμός τους. Το ταξίδι στο ... όνειρο δεν προσφέρει δυστυχώς τα ανάλογα κομφόρ. Συνήθως οι δουλέμποροι δεν νοιάζονται για το αν οι επιβάτες θα μεταφερθούν ζωντανοί και υγιείς. Άλλωστε, τα ναύλα (κυνικώς) προκαταβάλλονται.

Την Τρίτη 1η Απριλίου στις 11.00 στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημαρχείου, οι επικεφαλείς της Λαϊκής Συσπείρωσης, στην...

Ηράκλειο. Λεωφόρος Κνωσού Σάββατο πρωί. Όχι πολύ πρωί. Ήταν γύρω στις 11. Μπήκα σε ένα χαρτοπωλείο να αγοράσω ένα μπλοκ σημειώσεων. Δίπλα από το μαγαζί αυτό, υπάρχει ένα φροντιστήριο μέσης εκπαίδευσης. Ξέρετε. Από αυτά που πηγαίνουν οι μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου για να έχουν καλύτερες επιδόσεις στα μαθήματα του σχολείου. Οι μαθητές εκείνη την ώρα έκαναν το διάλειμμα τους. Μπαίνοντας στο κατάστημα, άκουσα μία μικρή στιχομυθία ανάμεσα σε δύο αγόρια του Λυκείου. Σταμάτησα επίτηδες για να ακούσω. Όχι επειδή είμαι περίεργος, αλλά επειδή από την αρχή φάνηκε ότι αυτός ο μικρός διάλογος ανάμεσα στους δύο φίλους θα είχε ενδιαφέρον. Ο διάλογος είχε ως εξής: -Κοίτα μια μέρα που κάνει ρε συ κι εμείς είμαστε εδώ και κάνουμε δυο ώρες Αρχαία και δυο ώρες Μαθηματικά αντί να πάμε να πιούμε κάνα καφέ. -Και που είσαι ακόμα! Έχουμε δρόμο μπροστά μας. Εδώ μέσα θα φάμε τις καλύτερες μέρες μας! Πάρε το χαμπάρι. -Εσύ θα κάνεις το καλοκαίρι μαθήματα; -Θα κάνω ρε συ. Μπορώ κι αλλιώς; Αναλόγως βέβαια και τα λεφτά που θα έχουν οι δικοί μου. -Εγώ δεν θα κάνω. Θέλω να απολαύσω το καλοκαίρι. Θα πάω κόντρα σε εκείνους που με τις πράξεις τους μας οδήγησαν εδώ που μας οδήγησαν. Στο εξωτερικό ρε φίλε γιατί δεν κάνουν μαθήματα εκτός σχολείου; Καλύτεροι είναι; -Συγκρίνεις την Ελλάδα με τις χώρες του εξωτερικού πάνω στη Παιδεία; -Όχι, αλλά δεν θέλω να χάνω τις καλύτερες μέρες μου μέσα σε ένα φροντιστήριο, επειδή το κράτος είναι ανίκανο να μου μάθει αυτά που πρέπει να μου μάθει στο σχολείο...