Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα.
Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη... θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δε σταματούν όταν γιορτάζουμε. Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσeξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή.
O Νιόνιος λέει πώς κάποτε "ιστορία γράφουν οι παρέες". Έχει δίκιο! Όχι κατ' ανάγκην την περισπούδαστη ιστορία των βιβλίων αλλά και μικρές .. ιστορίες, που μένουν χαραγμένες στη μνήμη μας. Συνέβη προ ημερών: βραδιά χειμωνιάτικη, χαλαρή και με άκρατη οινοποσία λόγω εορτής. Κεφάτοι όπως είμασταν, βαλθήκαμε να φιλοσοφήσουμε περί του προαιώνιου ερωτήματος που βασανίζει τους "πολιτισμένους" ανά την υφήλιο: "Τι εστί ευτυχία;" Είπε καθείς το μακρύ και το κοντό του (σιγά μην βγάλαμε άκρη) και κάποιος έριξε την ιδέα να εμπεδώσουμε την .. έννοια με παραδείγματα. Κοντολογής, "κάτσε και ανέτρεξε να βρεις τις πιο ευτυχισμένες σου στιγμές και μοιράσου μαζί μας την ανάμνηση, μπας και καταλάβουμε την "πρώτη ύλη" της ευτυχίας".
Το κοριτσάκι με τα σπίρτα του Χανς Κρίστιν Άντερσεν, μπορεί και να το έλεγαν Σάρα. Οι ομοιότητες δύο διαφορετικών εποχών στα πρόσωπα της ηρωίδας του πιο πικρού παιδικού παραμυθιού και του κοριτσιού, που πρόσφατα χάθηκε στην Ελλάδα της πολύπλευρης μας πενίας. Η μικρή ηρωίδα του Δανού παραμυθά παραμένει ενάμιση αιώνα τώρα ένα από τα πλέον συγκινητικά παραμύθια κι ίσως το μόνο που δεν ακολουθεί την πεπατημένη συνταγή με το ηθικό δίδαγμα ή το happy end. Στις μέρες μας -που το διαρκές ζητούμενο είναι η … έστω και κατ’ επίφαση χαρούμενη διάθεση- όλο και λιγότεροι γονείς θα επέλεγαν μία τόσο θλιβερή ιστορία για Χριστουγεννιάτικο δώρο. Όμως η ζωή (όπως και τα παραμύθια, άλλωστε) διαθέτει την ποικιλία της και ενίοτε παραβλέπει αμείλικτα τις γιορτινές εμμονές μας, προκαλώντας ανατροπές. Η τραγική ιστορία της Σάρας που μας συγκλόνισε πρόσφατα είναι ίσως η σύγχρονη εκδοχή του γνωστού παραμυθιού.
Ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω. Αυτός ο κύριος που δε δούλεψε ποτέ του και που απέκτησε την πλούσια ζωή που κάνει από κληρονομιές, που ακούει στο ονοματεπώνυμο Μιχάλης Λιάπης (τα κόκκαλα του Κωνσταντίνου Καραμανλή θα τρίζουν στο υπερπέραν που τον έχει ανιψιό), που δεν ήταν απλά βολευτής, αλλά ήταν Υπουργός του Ελληνικού Κράτους και μάλιστα Υπουργός Μεταφορών(!), έκανε κατ εξακολούθηση απατεωνιές!.. Αυτός ο κύριος –τρόπος του γράφειν- που στη Β Αθηνών τον εξέλεγαν βουλευτή σε …9 εκλογικές διαδικασίες σε διάστημα 25 και πλέον ετών –δηλαδή εδώ έχουμε τρεις γενεές κοψοχέρηδων!- επιεικώς θα σημειώσουμε ότι ήταν και πολύ ξεφτίλας! Και τι δικαιολογία είπε στο δικαστήριο; Πήγαινε, λέει, το θηριώδες Τουαρέγκ για να φορτίσει τη μπαταρία του! Το έβγαλε δηλαδή, όπως βγάζουμε τον σκύλο μας βόλτα να ξεσκάσει και να ξεσκατιαστεί!..