Μόνο αν είσαι έλληνας μπορείς να περιγράψεις αυτό που νιώσαμε απόψε όταν ο εθνικός ύμνος ακουγόταν στο στάδιο της Βραζιλίας πριν την αναμέτρηση με την Κόστα Ρίκα. Και δεν χρειάζεται να είσαι φανατικός ποδοσφαιρόφιλος για να αιχμαλωτίσεις τη στιγμή και το συναίσθημά της. Είναι η περηφάνια κι η εθνική ανάταση, ή απλά η αίσθηση πως μετά από καιρό στη βύθιση, νοιώθεις πως βγαίνεις αίφνης στην επιφάνεια και παίρνεις μία ανάσα. Βαθιά, λαίμαργη, σαν να θες να αποθηκεύσεις ζωή για όσα επόμενα "ναυάγια" θα σου φυλάξει η καθημερινότητα σε μία χώρα που χρόνια τώρα ζει μόνο πίκρες και απογοητεύσεις. Οι Έλληνες απόψε ανασαίνουν "τη στιγμή" τους. Το σύνθημα "ούτε ΤΕΒΕ, ούτε ΙΚΑ, ραντεβού με Κόστα Ρίκα" είναι άκρως εραλδικό και σημειολογεί την ελληνική πραγματικότητα. Μία χώρα που έσκυψε το κεφάλι περισσότερο από ποτέ, περιμένει επιτέλους μία ευκαιρία να νοιώσει δικαιωμένη και νικήτρια. Ας έρθει από τον αθλητισμό!! Ας κρατήσουν οι χοροί, όπως θα 'λεγε κι ο Νιόνιος!!! Για όσο γίνεται. Ακόμη κι αν δεν διαρκεί πολύ, εκείνη τη στιγμούλα από το ξενύχτι της Κυριακής την χρειαζόμασταν. Μας θύμισε πως είναι να ξανασηκώνεις το κεφάλι μετά από πολλές σφαλιάρες.