Μία επιστολή αγανάκτησης από αναγνώστρια του eΚρήτη λάβαμε σήμερα, που δείχνει πόση απόσταση -δυστυχώς- χωρίζει πλέον τον πολιτικό λόγο από την λαϊκή καθημερινότητα.

Γράφει η κ. Παπαδάκη:

Χθές το πρωί ακούγοντας ενημερωτική - ο Θεός να την κάνει - εκπομπή και κάνοντας φασίνα διότι είμαι και νοικοκερά (!) εκνευρίστηκα δικαίως ή όχι, εσείς θα κρίνετε, από διάλογο γυναίκας πολιτικού της κυβέρνησης με πολιτικό της αντιπολίτευσης. Εν συντομία, λέει ο δεύτερος τα γνωστά ότι <<εσείς επιμένετε στη λιτότητα>>, απαντά και η γυναίκα <<και γω έχω παιδιά. Θέλω και τα παιδιά μου να πεινάνε?>>. ΗΘΕΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΗΞΕΡΑ ΓΙΑ ΠΟΣΟ ΧΑΙΒΑΝΙΑ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΝΕ. Τα παιδιά  των πολιτικών πεινάνε??. Αυτά που ανά πάσα στιγμή μπορούν να πάνε να πληρώσουν για να σπουδάσουν σε οποιαδήποτε χώρα, τη στιγμή που οι γονείς τους έχουν βγάλει μεγάλης διάρκειας διαφημιστικό για το ότι "δεν χρειάζεται να σπουδάσεις παιδί του λαού", γιατί όπως το λαό, θέλουμε και σένα αύριο με σκυμμένο το κεφάλι για να σε χορεύουμε όπως μας συμφέρει.

Γονείς , πριν την κρίση, ήταν και θέμα γοήτρου να λέμε το παιδί μου σπουδάζει στο πανεπιστήμιο. Σήμερα, είναι θέμα εθνικής σημασίας. Μια προσπάθεια να μην μας κάνουν αγράμματους έρμαια του κάθε ενός που θα μπει στη βουλή και θα αλωνίζει.

Έτσι είναι: αυτοί αστακουδάκια κι εμείς μαριδούλα….

 

                                                     Μαρία Παπαδάκη