Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα. Ώρα πανικού στο γραφείο και το κοίταξα απελπισμένη. Κινήθηκα προς το μέρος του όμως, ανήκοντας από χρόνια στους ανθρώπους που θεωρούν αγένεια να αφήνουν όποιον τους καλεί σε αναμονή, όταν μπορούν να του απαντήσουν αμέσως. 
- Παρακαλώ;

- Γειά σας, λέγομαι Τάδε. Είστε η κυρία Δείνα;

- Μάλιστα.

- Ημερομηνία γέννησης;

Μένω αμήχανα εμβρόντητη και σιωπηλή για δευτερόλεπτα. Τι ακριβώς ρώτησε, σκέφτομαι. Μάλλον δεν άκουσα καλά. Είμαι έτοιμη να ξαναρωτήσω αλλά στο μεταξύ η άγνωστη φωνή με τόνο ελαφρώς εκνευρισμένο επαναλαμβάνει:

- Ημερομηνία γέννησης.

Αυτή τη φορά είμαι απολύτως σίγουρη πως άκουσα σωστά. 

- Ποιός είστε; 

- Σας είπα πριν ποιός είμαι αλλά δεν μου απαντήσατε. Ημερομηνία γέννησης;

Η τρίτη επανάληψη της ερώτησης ξεπερνά τα όρια της υπομονής μου. Παρ' όλα αυτά προσπαθώ να φανώ ψύχραιμη

- Μισό λεπτό. Με καλείται στο τηλέφωνό μου, το οποίο ΔΕΝ σας έδωσα. Δεν σας απασχολεί καθόλου, που είμαι και τι κάνω και θεωρείται αυτονόητο πως είμαι υποχρεωμένη να ασχοληθώ μαζί σας κι επιπλέον με ρωτάτε με ύφος ανακριτικό πότε γεννήθηκα. Σας φαίνεται λογικό;

(Η φωνή αλλάζει τόνο, γλυκαίνει κι απαντά)

- Δεν ξέρω. Έτσι μας είπαν να το κάνουμε. Είναι πρώτη μέρα που έπιασα δουλειά εδώ. Θέλω να βεβαιωθώ πως είστε κάτοχος του κινητού που κάλεσα για να σας προτείνω ένα νέο οικονομικό πακέτο.

---

Από την μία τον συμπόνεσα για την ειλικρίνεια κι από την άλλη μου ήρθε να ουρλιάξω "ΟΥΣΤ". Και εξηγούμαι. Δεν με ενοχλούν τα νέα οικονομικά πακέτα. Με ενοχλεί που ΟΛΟΙ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΩΣ ΑΝΑΚΡΙΤΕΣ και θεωρούν πως έχουν κάθε δικαίωμα. 

Μ.Κ.