Τι σημαίνει άραγε φτώχεια στη σημερινή εποχή; Τι σημαίνει μια οικογένεια να μην έχει να φάει, όταν ο άλλος δίπλα δίνει έως και 500 ευρώ ή και περισσότερα για να αγοράσει ένα κινητό τηλέφωνο τελευταίας τεχνολογίας ή ένα άλλο ηλεκτρονικό μέσο που θα τον βοηθήσει να «χαθεί» στα άδυτα του διαδικτυακού κόσμου;

Τι σημαίνει για όλους εμάς να μαθαίνουμε ότι παιδιά –μαθητές  λιποθυμούν στο σχολείο τους από την ασιτία;  όταν όμως την ίδια ώρα αρνούνται να δεχθούν τη βοήθεια από το σχολείο τους ή τις κοινωνικές υπηρεσίες του δήμου για να μη στιγματιστούν κοινωνικά;

Ο φόβος του στιγματισμού, του σχολιασμού, της απομόνωσης να τα εξαθλιώνει ακόμα περισσότερο!

Όχι, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, οι «τυχεροί» που νιώθουμε θλίψη, συγκίνηση, που το σφίξιμο στο στομάχι , μας θυμίζει σε πόσο καλύτερη μοίρα είμαστε, όλοι λοιπόν εμείς πρέπει να δείξουμε σ’ αυτούς τους συνανθρώπους μας ότι είμαστε δίπλα τους. Να μάθουμε στα παιδιά μας, όπως έμαθαν σε μας κάποτε οι δικοί μας ότι η δουλειά δεν είναι ντροπή, έτσι και τώρα, τη σημερινή εποχή, να τους πούμε ότι δεν είναι ντροπή η αδυναμία και η πείνα. Ντροπή είναι να δεχόμαστε να συνεχίζονται τέτοιες καταστάσεις σήμερα. Και εμείς οι «τυχεροί» να κοιτάξουμε το διπλανό μας, τον γείτονά μας , το συμμαθητή μας καλύτερα.

Είναι πολύς ο κόσμος που υποφέρει και όμως δε μιλά. Προσπαθεί με ίδια μέσα και με τη βοήθεια των πολύ δικών του ανθρώπων να τα φέρει βόλτα. Ένα παιδί όμως, όποιας ηλικίας και αν είναι, σε μια πλούσια χώρα όπως η Ελλάδα, σε ένα εύπορο νησί όπως είναι η Κρήτη μας , δεν πρέπει να υποφέρει ούτε από την πείνα, ούτε από το κρύο, ούτε από την εξαθλίωση και κυρίως ούτε από ντροπή. Οι αθώες ψυχές των παιδιών δεν πρέπει να δηλητηριαστούν από την οικονομική κρίση και την αδιαφορία που έχει φέρει στη ζωή μας. Ας ανοίξουμε τις πόρτες της ψυχής και του μυαλού μας και ας νοιαστούμε περισσότερο, όχι για να νιώσουμε καλύτερα, αλλά γιατί όλοι είμαστε ίδιοι.

 

 

Α.Μ.