Οι επαγγελματίες της οδήγησης σε γενικές γραμμές είναι άνθρωποι που τιμούν το τιμόνι τους, ακριβώς επειδή τα μάτια τους στους δρόμους έχουν δει πολλά. Υπάρχουν όμως και οι ... λίγοι που εκθέτουν τον κλάδο (όπως συμβαίνει παντού). Το στιγμιότυπο διαδραματίστηκε πριν λίγο στη Βιομηχανική Περιοχή του Ηρακλείου. Πέντε αυτοκίνητα βρίσκονται σταθμευμένα σε αριθμημένες θέσεις χώρου στάθμευσης Τραπέζης. Κι αίφνης έρχεται ένα τεράστιο όχημα και σταθμεύει πίσω τους ακριβώς. Ο οδηγός φροντίζει να αφήσει χώρο, έτσι ώστε με πολλαπλές μανούβρες και σχετική επιδεξιότητα οι οδηγοί των σταθμευμένων οχημάτων να μπορούν να απεγκλωβιστούν, αν χρειαστεί. Εξάλλου, στο πίσω μέρος του μυαλού του -όπως όλοι μας σ' αυτές τις περιπτώσεις- έχει πως θα λείψει μόνο για λίγα λεπτά. Για κακή του τύχη όμως μόλις σταθμεύει κι αναχωρεί, καταφθάνει ο οδηγός ενός από τα ... εγκλωβισμένα αυτοκίνητα. Παρατηρεί το εμπόδιο, μετράει με το μάτι την "στενωπή" έξοδο διαφυγής κι αρχίζει ... τις κόρνες. Η ώρα περνά κι ο εκνευρισμός του γιγαντώνεται. Η κόρνα γίνεται όλο και συχνότερη κι όταν κάποτε ο οδηγός του ογκώδους οχήματος εμφανίζεται (λίγα λεπτά αργότερα) λέει με έντονο ύφος: 

- Μα το άφησες άνθρωπέ μου στη μέση, βιάζομαι να φύγω.

Το θέμα θα μπορούσε να τελειώσει κάπου εδώ για όλους εμάς τους ... αυτόπτες μάρτυρες αν ο οδηγός ψέλλιζε μία συγνώμη κι έφευγε. Αντ' αυτού όμως εκείνος απάντησε:

- Αν δεν μπορείς να το βγάλεις, δεν φταίω εγώ. Αυτοί που σου 'δωσαν το δίπλωμα φταίνε. Κάτι τέτοιοι σαν εσένα είναι οι επικίνδυνοι που κυκλοφορούν στους δρόμους.

---

Μείναμε να κοιτάμε αποσβολωμένοι τον ταλαίπωρο οδηγό που έβγαζε ... φωτιές από τ' αυτιά. Ο οδηγός της νταλίκας πήρε απτόητος το όχημά του και χάθηκε, χωρίς κανείς να προλάβει να του πει πως η "συγνώμη" είναι πιο απλή λύση από τους ψευτοεγωισμούς και τις κοκορομαχίες.