Υπάρχουν πολλοί τρόποι να απαξιώσεις την δύναμη της ψήφου για τον "σοφό και κυρίαρχο λαό". Και οι εν Ελλάδι διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας τα τελευταία χρόνια μετέρχονται τους περισσότερους. Άλλοτε βάζουν σε θέση υποψηφίου την αοιδό που σκούζει "Σταυρώστε με - Σταυρώστε με", άλλοτε προκρίνουν για τα έδρανα του κοινοβουλίου τους "αναγνωρίσιμους τηλεστάρ" (ηθοποιούς και μαϊντανούς, που ουδεμία σχέση είχαν ποτέ με πολιτική οικονομία και διοίκηση κράτους) κι άλλοτε φέρνουν στην αρένα συμπαθείς και λαοπρόβλητους των αθλημάτων (βλέπε Ιωαννίδη και εσχάτως Ζαγοράκη). Η δε, περίπτωση "το προσκλητήριο μου έπεσε απ' τα χέρια" παραείναι φρέσκια για να την αγνοήσουμε. 

Από την άλλη, άνθρωποι που δοκίμασαν κατά καιρούς να κατέλθουν (γιατί άραγε επικράτησε να λέμε ότι κάποιος "κατεβαίνει" κι όχι ... ανεβαίνει) στον εκλογικό στίβο με εφόδια τις γνώσεις, την όρεξη για δουλειά και το σχέδιο για τον τόπο εισέπραξαν τον εμπαιγμό της κάλπης. Κάπως έτσι φτάσαμε η διανόηση να απέχει από τα ψηφοδέλτια, οι "άριστοι" να περιφρονούν την πολιτική κι ο κόσμος να μην έχει όρεξη ούτε να ψηφίσει αλλά ούτε και να εμπλακεί στην περιπέτεια των ψηφοδελτίων.

Δεν θα 'πρεπε όμως όλα αυτά να ισχύουν για τις δημοτικές εκλογές. Εκεί παίζεται το μέλλον του άμεσου περιβάλλοντός μας κι αν εμείς δεν μπορούμε να βοηθήσουμε την πόλη ή το χωριό μας, σίγουρα δεν μπορούν οι .. δοτοί κι αναγνωρίσιμοι. Τα όσα συμβαίνουν στο Οροπέδιο Λασιθίου είναι θλιβερή επιβεβαίωση μίας απαξίωσης που κακώς γενικεύεται και ... αγγίζει πια και τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Ας ελπίσουμε πως ο κόσμος θα το ξανασκεφτεί και θα συμμετάσχει -ως οφείλει- αλλιώς (όπως έγραψε ο Πλάτωνας) θα είναι άξιος της μοίρας του.

Μ.Κ.