“Πολλά παιδιά, πολλές σκοτούρες. Κανένα παιδί, καμιά χαρά”, είπε ο Κικέρωνας προ αμνημονεύτων ετών.

Μετά την πάροδο τόσων αιώνων, ξεκίνησε κι ο δικός μου εφιάλτης, καθότι η μάνα μου, φίλοι και λοιποί συγγενείς, ασπάζονται μετά μανίας το δεύτερο σημείο του αποφθέγματος και στοχοποιούν επικίνδυνα το ήδη εύθραυστο νευρικό μου σύστημα.

-Εσύ πότε θα γίνεις μάνα;

-Γιατί δεν χτύπησε ακόμα το βιολογικό σου ρολόι;

-Τα χρόνια περνάνε. Πόσων χρονών είπαμε ότι είσαι;

Το πρώτο βραβείο ερμηνείας για το μονόπρακτο απελπισίας, το διεκδικεί με δόξες και τιμές η γλυκιά μου μανούλα.

-Θα με πεθάνεις κόρη μου. Μια σταλιά χαράς σε μένα που έχω κάνει τα πάντα για σένα, αρνείσαι να δώσεις. Η ξαδέλφη σου έκανε τρία παιδιά, οι συμμαθήτριες σου όλες έχουν γεννήσει, για να μην αναφέρω και τις κόρες των φίλων μου. Δεν προλαβαίνω να πηγαίνω στις βαφτίσεις. Από παιδί έτσι ήσουν. Ξεροκέφαλη. Να με σκάσεις θέλεις, για να ησυχάσεις.

-Δεν είμαι έτοιμη ακόμη καλέ μαμά. Εδώ, τον εαυτό μου και με το ζόρι προλαβαίνω να τον φροντίζω.

-Στάζει το γάλα από το μπιμπερό σου και δεν είσαι έτοιμη; Νομίζεις πως είσαι καμιά παιδούλα; Τριάντα χρονών γυναίκα και ακόμα ούτε αυγά, ούτε πουλιά. Τα χρόνια περνάνε. Σε λίγο το βιολογικό σου ρολόι και να θες, δεν θα χτυπάει.

-Δεν πειράζει, θα χτυπήσει το κινητό μου που είναι και τελευταίας τεχνολογίας. Και πού είσαι μαμά. Αυγά και πουλιά κάνουν μόνο οι κότες, όχι η κόρη σου.

Την άφησα να ερμηνεύσει την τελευταία πράξη του δράματος χωρίς θεατή κι έτρεξα στο γραφείο να προλάβω ένα έκτακτο επαγγελματικό ραντεβού, να γλιτώσω κι από το “γιαγιά καλεί εγγονό, SOS”.

Ευγενέστατος ο κύριος, εξυπηρετικότατη εγώ, μέχρι που τον παίρνει τηλέφωνο η γυναίκα του για να τον ενημερώσει ότι μόλις έπεσε από τη σκάλα ο γιος κι έσπασε τα μούτρα του.

Στο σημείο αυτό, ανάστατος, μού ρίχνει βόμβα Χιροσίμα.

-Εσείς έχετε παιδιά;

-Όχι, του απαντώ με βεβιασμένο χαμόγελο Colgate.

-Είστε παντρεμένη;

-Ναι, απαντώ ξανά, τρίζοντας τα δόντια μου.

-Πόσο καιρό, αν επιτρέπεται;

-Δεν επιτρέπεται, αλλά ας πάει στο καλό, ψελλίζω τρέμοντας από τα νεύρα μου.

-Ορίστε;

-Λέω, πως είμαι παντρεμένη εδώ και ενάμισι χρόνο περίπου.

-Και δεν έχετε κάνει ακόμα παιδιά; ρωτάει γουρλώνοντας τα ήδη γουρλωμένα μάτια του.

-Όχι, δεν έτυχε. Αποφασίσαμε να χαρούμε λίγο το γάμο μας προτού αποφασίσουμε κάτι τόσο σοβαρό. Είμαστε ακόμα πολύ νέοι. Κι αυτό βέβαια δεν αφορά κανένα άλλο, παρά εμένα και τον άντρα μου, απάντησα με ύφος τρελής.

-Κακώς, πολύ κακώς. Ειδικά για τη γυναίκα, τα χρόνια περνάνε χωρίς να το καταλάβει και πάει, έφυγε το τρένο.

-Το τρένο μπορεί να φύγει αλλά αν θελήσω να τρέξω, θα προλάβω το τελευταίο βαγόνι. Ο δικός μας χρόνος όμως τελείωσε. Χαίρεται!

Ακούω για βιολογικό ρολόι και θέλω να εκτοξεύσω πυρηνικό όπλο.

Ο Φρόιντ όταν δεχόταν την ερώτηση τι φέρνει πληρότητα σε έναν άνθρωπο, έλεγε:
Να αγαπάτε και να εργάζεστε.

Δεν έλεγε «κάντε παιδιά».

Το παιδί δεν είναι κατοικίδιο να το έχεις συντροφιά, ούτε αξεσουάρ.

Πόσο μάλλον, μια προέκταση ενός εαυτού ατελούς, που αποφασίζει να το κάνει για τους δικούς του εγωιστικούς λόγους και όχι επειδή έχει μέσα του πολλή αγάπη να δώσει.

Μη με γκαστρώνετε λοιπόν να κάνω παιδί, δεν θέλω.

Κι αν είστε καλοί άνθρωποι, σώστε μερικά παιδιά, μην τα γεννάτε!

Μια παροιμία λέει: “Όποιος έχει παιδιά ας τα χαίρεται κι όποιος δεν έχει, ας χαίρεται”.

Προς το παρόν, βολεύομαι μαζί της και με το μπαρδόν καλέ μου Κικέρωνα.

ariasocratous.com