Στις 26 Οκτωβρίου 1957 άφησε την τελευταία του πνοή ο Κρητικός, Νίκος Καζαντζάκης, που αναγνωρίστηκε ως ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες λογοτέχνες και ο περισσότερο μεταφρασμένος παγκοσμίως. 

"Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος"
Χαράχθηκε στον τάφο του όπως το θέλησε ο ίδιος.

Μετά από ένα ταξίδι στην Κίνα, προσκεκλημένος της κινεζικής κυβέρνησης τον Ιούνιο του 1957, ο Νίκος Καζαντζάκης επέστρεψε με κλονισμένη την υγεία και πέθανε στις 26 Οκτωβρίου του 1957 σε ηλικία 74 ετών. Ο θάνατος του αποδίδεται σε βαριάς μορφής ασιατικής γρίπης.

Η σορός του μεταφέρθηκε στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας. Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος αρνείται το αίτημα της Ελένης Καζαντζάκη να τεθεί η σορός του σε λαϊκό προσκύνημα. Το περιεχόμενο του βιβλίου του "τελευταίος πειρασμός" και αποσπάσματα από τον "Καπετάν Μιχάλη" είχαν ως αποτέλεσμα να κατηγορηθεί ως ιερόσυλος.

Η σορός του συγγραφέα μεταφέρθηκε στο Ηράκλειο. Στις 5 Νοεμβρίου έπειτα από μεγάλη λειτουργία στον Ναό του Αγίου Μηνά, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Κρήτης  Ευγενίου και 17 ακόμη ιερέων, έγινε η ταφή του Νίκου Καζαντζάκη, στην οποία όμως εκείνοι δεν συμμετείχαν κατόπιν απαγόρευσης του Αρχιεπισκόπου. Η ταφή έγινε στο Μαρτινέγκο, πάνω στα Βενετσάνικα τείχη.

Τελευταία επιθυμία του Καζαντζάκη ήταν να ταφεί στο Ηράκλειο,όπως και έγινε. Ο Καζαντζάκης υπολόγιζε να κατέβει στο Ηράκλειο τον ερχόμενο Δεκέμβριο για να γιορτάσει τα Χριστούγεννα, μα ο θάνατος τον επρόλαβε. Κατά διαταγή του Προέδρου της Κυβερνήσεως κ. Καραμανλή, η κηδεία του Καζαντζάκη, έγινε δημοσία δαπάνη. Μεγάλη συζήτηση έγινε στον τύπο του Ηρακλείου τις μέρες που περίμεναν το μεγάλο νεκρό περί του μέρους που έπρεπε να ταφεί. Ένας πρότεινε την κορφή Γιούχτα, άλλος κοντά στα ερείπια της Κνωσού, άλλος το ύψωμα «Βίγλα», άλλος την «Ολάτεια» κοντά στο Ιστορικό Μουσείο παρά το Μπεντενάκι και άλλοι τον Ενετικό Προμαχώνα Μαρτινέγκο. Έγινε εν τέλει δεκτό με μεγάλη πλειοψηφία να ταφεί ο μεγάλος στοχαστής στο Μαρτινέγκο...