Τα τραγικά γεγονότα της 25ης Αυγούστου 1898, στην πόλη του Ηρακλείου, αποτελούν ορόσημο στην νεώτερη Ιστορία της Κρήτης.

Την ημέρα εκείνη τμήμα του Αγγλικού στρατού, εφαρμόζοντας εκ μέρους των «Μεγάλων Δυνάμεων» (Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας, Αυστρίας, Ιταλίας) κάποιες από τις διαδικασίες μετάβασης από το σουλτανικό διοικητικό σύστημα προς ένα καθεστώς ειδικής Αυτονομίας, επιχείρησε να εγκαταστήσει χριστιανούς φορολογικούς υπαλλήλους στο λιμάνι της πόλης. Τότε ο εξαγριωμένος τουρκικός όχλος, με την παρότρυνση των τουρκικών στρατιωτικών και διοικητικών αρχών, κινήθηκε σε μια πρωτοφανούς αγριότητας σφαγή του άμαχου πληθυσμού της πόλεώς μας, και σε εκτεταμένη καταστροφή κτιρίων και περιουσιών.

Οι ωμότητες αυτές υπήρξαν ένα ακόμη βαρύτατο τίμημα που έμελλε να υποστεί ο Κρητικός λαός μέσα στο ζόφο της σκλαβιάς. Εντούτοις, τα γεγονότα της τουρκικής βαρβαρότητας θα επισπεύσουν τις εξελίξεις, καθώς οι ευρωπαϊκοί πολιτικοί συσχετισμοί είχαν αλλάξει, και η άφιξη, το ίδιο έτος, του Ύπατου Αρμοστή, Πρίγκηπος Γεωργίου, από κοινού με την πολυμέτωπη δράση του Ελευθερίου Βενιζέλου, και σύσσωμου του χριστιανικού πληθυσμού, έπειτα από σειρά επίμοχθων προσπαθειών, θα οδηγήσουν, λίγα χρόνια αργότερα, στην Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.

Η θυσία, ο μαρτυρικός θάνατος εκατοντάδων συμπολιτών μας, την 25η Αυγούστου 1898, ενδυνάμωσαν τη θέληση και τους αγώνες των συμπατριωτών μας για Ελευθερία, και θα αποτελούν πάντα καίριο πεδίο της συλλογικής μας Μνήμης.