ΑΠΟΨΕΙΣ

Σκεφτήκατε ποτέ τον πόλεμο που "χάσαμε" στον ΒΟΑΚ; Τα τελευταία 25 χρόνια που παρακολουθώ την επικαιρότητα του νησιού μας σας βεβαιώ πως χάθηκε μία "μικρή πόλη" σ' αυτό το πεπαλαιωμένο κι επικίνδυνο εθνικό δίκτυο. Άνθρωποι που θα μπορούσαν να συνεχίζουν τις ζωές τους, ξεκίνησαν ένα πρωινό από τα σπίτια τους και ... δεν επέστρεψαν, επειδή η στροφή είχε λάθος κλίση, το οδόστρωμα ήταν ολισθηρό, η επικίνδυνη προσπέραση έγινε μετά από χιλιόμετρα αγανάκτησης πίσω από τη νταλίκα ή -ακόμη πιο τραγικά- επειδή από το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας πετάχτηκε μπροστά τους κάποιο όχημα γιατί δεν υπήρχε διαχωριστικό στηθαίο. Όλα αυτά τα χρόνια "εθιστήκαμε" να ακούμε για το "μολώχ της ασφάλτου", τα "θύματα του ΒΟΑΚ", τις εμβαλωματικές παρεμβάσεις, τα χαμηλά όρια ταχύτητας και τους σκοτωμούς ντόπιων αλλά κυρίως ξένων χρηστών του οδικού δικτύου μας, που έρχονται να χαρούν τις ομορφιές της Κρήτης κι αφήνουν την τελευταία τους πνοή στον τραγικό μας δρόμο. Οι κυβερνήσεις όλων αυτών των ετών έδωσαν ψίχουλα στην Κρήτη, που αντιστρόφως ανάλογα πρόσφερε στον εθνικό κορβανά με τα έσοδα του πρώτου σε τσάρτερ αεροδρομίου της, των λιμανιών της που γέμισαν κρουαζιερόπλοια, των αρχαιολογικών της χώρων που συγκεντρωτικά πλησιάζουν την Ακρόπολη σε εισιτήρια και ενός ΑΕΠ (που στις καλές εποχές) τραβούσε την ανηφόρα κι ανέβαζε τον μέσο ελληνικό όρο. Τώρα λοιπόν, που διάγουμε την εποχή των ισχνών αγελάδων κάποιοι θυμήθηκαν πως "πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και να σκεφτούμε τη λύση των διοδίων". Σε συσκέψεις και διαβουλεύσεις κυβερνητικοί -κυρίως- .....

Χουάν Λη. Τ' όνομά του είναι κοινότατο. Τα μάτια του επίσης. Χρόνια πριν τον γνώρισα, όταν η πατρίδα του τον έστειλε στην Κρήτη -με κρατική ενίσχυση- να στήσει ένα κατάστημα σε κεντρικό δρόμο του Ηρακλείου. Τα πρωϊνά ο Χουάν Λη ζαλωνόταν τα καλούδια του και γύρναγε τις γειτονιές. Του 'λεγα "καλημέρα" σε πείσμα όσων τον κοιτούσαν με μισό μάτι. Στην αρχή αποκρινόταν δύσκολα. Σχεδόν κινέζικα. Σύντομα όμως έμαθε και την "καλημέρα" κι ένα σωρό άλλα ελληνικούλια. Κάποια μέρα ο Χουάν Λη με φώναξε στο μαγαζί του. "Κεράσω καφέ" έλεγε συνέχεια και το ύφος του με έπεισε να τον ακολουθήσω. Ο χώρος του καταστήματος μου φάνηκε αχανής. Κι η έκπληξή μου μεγάλωσε με την ... πίσω αποθήκη. Περίμενα να βρω κι εκεί κούτες με εμπορεύματα αλλά αντ' αυτού συνάντησα όλη τη hi tech σύγχρονη Κίνα. Στο Ηράκλειο τα δορυφορικά συστήματα είχαν μόλις κάνει την εμφάνισή τους αλλά ο Χουάν Λη είχε ήδη στην αποθηκούλα του τρόπους να παρακολουθεί όλα τα κανάλια της Κίνας. Ο υπολογιστής του συνδεόταν στο διαδίκτυο με όλη του την οικογένεια και έμαθα γρήγορα πως κάθε της παρακλάδι είχε πιάσει κι άλλη γωνιά του πλανήτη. Εντυπωσιάστηκα!! Έφτιαξε καφέ ο κινεζάκος κι έβγαλε από την τσέπη του πουκαμίσου του ένα πακέτο Καρέλια. Άλλο ξάφνιασμα!! Γέλασε. "Εγώ Κινέζος, αλλά τώρα ζω Ελλάδα. Καλημέρα, καφές, τσιγάρο. Εγώ αγαπώ Ελλάδα" είπε. "Ξέρω τα πάντα για Ελλάδα και θα δεις, εγώ μια μέρα ... σώσω Ελλάδα". Ήταν η σειρά μου να γελάσω με τις κουβέντες του. Ο Χουάν Λη είχε βρει στην Κρήτη την ευκαιρία του! Μου αφηγήθηκε πως δούλευε για το κράτος από νήπιο, όπως όλοι στην οικογένειά του. "Εμείς -είπε- .....

Κάποτε οι Κυριακές του καλοκαιριού είχαν χρώμα, γεύση, προσμονή. Το χρώμα των ονείρων της θάλασσας, τη γεύση από τα κεφτεδάκια που περίμεναν στο τάπερ, την προσμονή της μικρής εβδομαδιαίας απόδρασης. Τότε δεν είχαμε πισίνες, γρήγορα αυτοκίνητα, weekend και αποδράσεις σε Σαντορίνη και Μύκονο. Ταλαιπωρία είχαμε μόνο. Και το όνειρο έφτανε το πολύ ως τη Λούτσα. Πρωινό λεωφορείο για το Πεδίον του Άρεως. Εκεί στιβαγμένοι όλοι με τα εισητήρια στο χέρι έτοιμοι να διεκδικήσουμε μία θέση στο .. κυριακάτικο όνειρο: το πολυπόθητο πλάτσα πλούτσα. Η μάνα από νωρίς στο πόδι να ετοιμάζει τάπερ με κεφτεδάκια. Και μετά εκείνο το άγχος: τα πήραμε όλα; Τα μπρατσάκια του Γιώργου, πετσέτες, δεύτερο μαγιώ να αλλάξουν τα παιδιά; Για αντιηλιακό ούτε λόγος να γίνεται. Ο ήλιος ήταν σύμμαχος τότε. Άντε το πολύ λίγη nivea στη μύτη. Ίσα να εκνευριστείς και να φωνάξεις: "Όχι ρε μάνα, δεν θέλω να κυκλοφορώ έτσι στην παραλία". Αρκεί να 'χες φτάσει στην παραλία βέβαια. Αν ... και όταν ... Γιατί στο Πεδίο του Άρεως τα λεωφορεία σου φέρονταν σαν ... ψιλομύτες από το Κολωνάκι. Άνοιγαν υποσχετικά την πόρτα, σε κοίταζαν, σου 'καναν face control και μετά δεν σε καταδέχονταν. Και η ώρα περνούσε περιμένοντας το "φιλεύσπλαχνο" λεωφορείο .. ο πόθος. Και η Λούτσα ήταν ήδη ... εδώ. Πάνω σου. Ο ήλιος να καίει κι ο ιδρώτας να τρέχει. Και κάποτε το ταξίδι ξεκίναγε. Δεκάδες ...

Σου έχει τύχει δεν μπορεί; Να κάθεσαι αμέτοχος στη γωνιά σου και να παρατηρείς γύρω σου συμπεριφορές, φάτσες, κουβέντες. Προσωπικά το βρίσκω συχνά από διασκεδαστικό ως ενδιαφέρον. Απόγευμα στην παραλία. Σε μία από τις ... προς πώληση της Κρήτης. Ξαπλωμένη στην πετσέτα και βυθισμένη στο ανάγνωσμα. Κι η παραλία να γεμίζει επικίνδυνα, απειλώντας κάθε έννοια ηρεμίας. Μία χούφτα πιτσιρικάδες με κουβαδάκια (οι μόνοι ίσως συμπαθείς και αμέτοχοι στο "ηχοέγκλημα"). Παραδίπλα οι μαμάδες. Πασαλείβονται με αντηλιακά, φορούν καπέλα και αρχίζουν το "Λαλάκη, όχι στα βαθιά μωρό μου". Ο χώρος τους ανήκει!!! Δεξιά τους ο κλασσικός τύπος "είμαι ωραίος και έκανα μπόλικη γυμναστική για να 'ρθω". Κορδώνεται, τεντώνεται, αφήνει το νερό να κυλά ανέμελα πάνω στους 20 γυμνασμένους μύες του (ποντίκια και κοιλιακοί αφαιρέθηκαν). Το δε μαγιό διαμαρτύρεται για την ανυπαρξία του ρόλου του. Όχι σαν κι εκείνα της Μυκόνου, αλλά στο περίπου. Και η γλώσσα του σώματος κραυγάζει:¨Είμαι εδώ. προσέξτε με". Και τον προσέχουν. Ο χώρος του ανήκει!!! Τον αποδιοργανώνει για λίγο η έλευση της κοπέλας που θρονιάζεται κοντά του. Απλώνει την πετσέτα της τελετουργικά. Γδύνεται ακόμη πιο τελετουργικά. Το αντηλιακό της .. νέα τελετουργία. Που όμως διακόπτεται από τον θόρυβο του κινητού. Και τότε αρχίζει να μιλάει. Δυνατά. -Έλααα Μπάμπ'. Ήρθαμ'. Ναι βρε, στην θάλασ' είμ'. Δε σ' ακούω κ_λά. Συνεχίζει να ουρλιάζει στο ακουστικό γιατί ... εκείνη δεν τον ακούει κ..λά. Και βέβαια ο χώρος της ανήκει!!! Την προσπάθειά της να ακούσει δυσκολεύει η άφιξη ενός τζετ σκι. Ο νεαρός κάνει ......