Την περίμενα αρκετή ώρα στον διάδρομο. Αναλογιζόμουν φουρκισμένα πόσο κυνηγητό χρειάστηκε σε τηλέφωνα και αναβληθέντα ραντεβού μέχρι να οριστεί επιτέλους αυτή η συνέντευξη. Πολυάσχολη γαρ η μανταμίτσα, αλλά εν μέρη δικαιολογημένη ένεκα των ημερών. Και επιτέλους κάνει θριαμβευτική είσοδο!! Σαν σταρ του σινεμά. Με διάφανο νεκλιζέ και σκέρτσο διάχυτο σε κάθε κίνηση. Μου βουτάει χαριτωμένα το χέρι, λέει κάτι συγνώμες στα γρήγορα και με θρονιάζει απέναντί της στο σαλονάκι. Αμήχανα παρατηρώ το διάφανο της ενδυμασίας. "Γυάλινη" εντελώς. Και ξεκινώ με την πρώτη μου αυτή σκέψη:
- Εντυπωσιακές οι ενδυματολογικές προτιμήσεις σας. Σας αρέσει να μας πλανεύετε με .. διαφάνειες;