ΑΠΟΨΕΙΣ

Η φιλενάδα μου επέμενε να πιούμε καφέ στο χωριό της χθες βράδυ. Είχε δει κι ένα παράξενο όνειρο στο μεσημεριανό ραχάτι της και με πήρε τηλέφωνο να μου το πει. "Στεκόμουν όρθια μπροστά σε ένα γραφείο. Πίσω του καθόταν ένας άντρας που μου χαμογελούσε. Μου έτεινε το χέρι και είπε: Γιώργος Σιδεράς. Σηκώθηκε και με έσπρωξε απαλά έξω. Είδα μία μεγάλη ανηφόρα με πέτρινες πεζούλες κι άρχισα να ανεβαίνω. Γύρω μου ανέβαιναν κι άλλοι άνθρωποι. Παρατήρησα μία γυναίκα που κρατούσε ένα ασημένιο πέταλλο. Την ρώτησα που το πάει. "Στον Σιδερά" μου απάντησε και ξύπνησα. Φιλενάδα, σήκω να πάμε στο χωριό μου. Απόψε είναι ο εσπερινός του Άη Γιώργη". Δεν θέλησα να την κακοκαρδίσω. Στις 6.00 ακριβώς μπαίναμε στην είσοδο του χωριού. Ασυνήθιστη πολυκοσμία. Αγαναχτίσαμε να παρκάρουμε. Πήγαμε στο σπίτι για καφέ. Τα σοκάκια μύριζαν άνοιξη και λιβάνι. Βρήκαμε την κυρά Γιωργία να το καλαμπουρίζει ξέγνοιαστα με μία γειτόνισσα. "Χαλαροί άνθρωποι" σκεφτόμουν και τις κοίταζα με κείνη την παράξενη αίσθηση -μείγμα καλοπροαίρετης ζήλιας και αναπόλησης- για την στωικότητα και την απέριττη σοφία, που δείχνουν στις ζωές και τα "θέλω" τους οι άνθρωποι της περασμένης γενιάς. Πίνανε καφέ και σχεδίαζαν το γιορτάσι τους. Τι θα ψήσουν, ποιούς θα υποδεχτούν. Κατάλαβα πως και της γειτόνισσας ο γιός ήταν Γιώργος. - Να σας ζήσει, είπα από συνήθεια και με κοίταξε κατάματα. Περίμενα ένα τυπικό "ευχαριστώ" μα δεν μου το 'πε. Συνέχισε την κουβέντα για τις ετοιμασίες. Κεφάτος άνθρωπος η Στέλλα. Γελαστός. Σύντομα η κουβέντα με έκανε να ξεχάσω την μικρή της .. αγένεια. Όταν σήμανε η καμπάνα του Εσπερινού κινήσαμε για την εκκλησία. Στην πόρτα της ο Άη Γιώργης. Επιβλητικός πάνω στο άλογό του, με ένα χαμόγελο γεμάτο κατανόηση και προσήνεια. Συγκέντρωνε ... ασπασμούς και λαμπάδες, καμαρώνοντας στο πόσοι τον θυμήθηκαν. Ήμασταν παλιοί γνώριμοι. Πάσχα του 1995, η προηγούμενη φορά που δρασκέλισα το κατώφλι του. Ευσεβής κατά περίσταση εγώ, και αλίμονο στους Αγίους που περίμεναν την δική μου επίσκεψη. Διστακτική στα τελετουργικά και αμύητη στις γονυκλησίες. Η Στέλλα δίπλα μου. Προσκύνησε ευλαβικά την εικόνα, ψιθύρισε κάτι που έμοιαζε σαν "να τον φυλάς" και ξαφνικά έχασε την ισορροπία της. Άπλωσα το χέρι αυθόρμητα να την κρατήσω. Μου χαμογέλασε δακρυσμένη.

Ο λιμός τον Χειμώνα του 1941-1942 στην κατεχόμενη Ελλάδα ήταν ο φονικότερος στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας μας. Σύμφωνα με...

—Αρχείο / επιμέλεια: Γιώργος Ζεβελάκης. Κείμενο: Γιώργος Τσακνιάς— Η επτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών είχε τη...

Μερικά 24ωρα απομένουν για την Κυριακή του Θωμά. Του άπιστου Θωμά. Το Θείο Δράμα κορυφώθηκε, η Ανάσταση ακολούθησε κι ύστερα από τον τραγικό Ιούδα και την προδοσία του έρχεται μία ακόμη προσωπικότητα που η Εκκλησία ενέταξε στο λόμπι των ... κακών: Ο Άπιστος Θωμάς. Στις μέρες των αμφισβητήσεων όμως ξαφνικά οι προδότες και οι άπιστοι καθίστανται πιο συμπαθείς, πιο γήινοι και πιο ανθρώπινοι. Αναρωτιέμαι αν είναι σημάδι των καιρών. Μιάς εποχής που την στενεύουν πια τα δόγματα των καθωσπρεπεισμών και σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται πιο ανεκτική. Ο Θωμάς ανέκαθεν ασκούσε μία γοητεία πάνω μου. Δύσπιστος ... υποψιασμένος ... έτοιμος να ψάξει τον "τύπο των ήλων" και ας τον κακοχαρακτηρίσουν. Στις μέρες μας το πιθανότερο θα ήταν αρχηγός Τσετσένων αυτονομιστών .. το alter ego της Λιάνας Κανέλλη ... μυστικοσύμβουλος του Λαζόπουλου ή το ακόμη πιο πιθανό: θα ήταν ένας από μας. Δύσπιστος ... ολίγον μπουχτισμένος από hi teck θαύματα και κυρίως πρόθυμος να πεισθεί μόνο με αποδείξεις (αλλά καλά διασταυρωμένες). Ο Άπιστος Θωμάς του Καραβάτζιο Μία λοιπόν, πιο συμπαθή προσέγγιση ίσως να του την οφείλουμε. Καθώς οι αμφιβολίες του, έδωσαν την μαρτυρία της απόδειξης κι έλυσαν -ακόμη και στο θρησκευτικό δρώμενο- τις απορίες του κοινού νου. Και εν τέλη, ο Θωμάς ίσως μας έφτιαξε και μια ιδιάζουσα γιορτή για όλους τους δύσπιστους των επομένων εποχών. Φέτος την καθιερωμένη Κυριακή του, οι δυνάμεις των ισχυρών της γης την επέλεξαν -τι ειρωνεία- για να αρχίσουν το πείραμα της Μεσογείου: την υδρόλυση των πιο επικίνδυνων χημικών παραγόντων στη γειτονιά μας (νοτιοδυτικά της Κρήτης). Πολλά γράφτηκαν και πολλά ειπώθηκαν το προηγούμενο διάστημα για την υδρόλυση στη Μεσόγειο. Όμως η Κρήτη ζητά απλά το αυτονόητο: όχι λόγια, αποδείξεις.Την Κυριακή του Θωμά θα την γιορτάσουμε στα Σφακιά. Θα πάμε εκεί απαιτώντας να σταματήσει το έγκλημα κατά του περιβάλλοντός μας. Κι αν δεν ακούσουν οι διεθνείς Σταυρωτές αυτή τη μικρή κουκίδα του πλανήτη που ξεσηκώνεται και διαμαρτύρεται, θα βρούμε τρόπους να τους αναγκάσουμε να στρέψουν την προσοχή τους πάνω μας. Άλλωστε, η Κρήτη ανά τους αιώνες διέθετε και λεβεντιά και κουτουράδα. Κι εμείς δείξαμε ήδη από την συγκέντρωση του Αρκαδίου, πως είμαστε γνήσιοι κληρονόμοι του ιστορικού μας πολιτισμού. Μ.Κ.