Την περίμενα αρκετή ώρα στον διάδρομο. Αναλογιζόμουν φουρκισμένα πόσο κυνηγητό χρειάστηκε σε τηλέφωνα και αναβληθέντα ραντεβού μέχρι να οριστεί επιτέλους αυτή η συνέντευξη. Πολυάσχολη γαρ η μανταμίτσα, αλλά εν μέρη δικαιολογημένη ένεκα των ημερών. Και επιτέλους κάνει θριαμβευτική είσοδο!! Σαν σταρ του σινεμά. Με διάφανο νεκλιζέ και σκέρτσο διάχυτο σε κάθε κίνηση. Μου βουτάει χαριτωμένα το χέρι, λέει κάτι συγνώμες στα γρήγορα και με θρονιάζει απέναντί της στο σαλονάκι. Αμήχανα παρατηρώ το διάφανο της ενδυμασίας. "Γυάλινη" εντελώς. Και ξεκινώ με την πρώτη μου αυτή σκέψη:
- Εντυπωσιακές οι ενδυματολογικές προτιμήσεις σας. Σας αρέσει να μας πλανεύετε με .. διαφάνειες;
Κάνοντας μία σύντομη αναζήτηση στο Ίντερνετ, διάβασα εκατοντάδες, είτε ιστορικές είτε προσωπικές αναφορές για τη...
8 Μαρτίου 2014, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Κατά διαβολική σύμπτωση, αυτή η ημερομηνία έτυχε φέτος να «πέφτει» Σάββατο....
Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σήμερα, ε; Μάλιστα … Εντάξει, καλώς υπάρχει, δεν λέω – άλλωστε ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω τ
Η "μέρα της γυναίκας" υπήρξε πάντα ένα απειλητικό ορόσημο, απ' αυτά που αδυνατεί να συλλάβει το φτωχό μου μυαλουδάκι. Θυμάμαι την μία και μοναδική χρονιά που παρασύρθηκα και ενέδωσα στα ειωθότα. Στριμωγμένη σε ένα ασφυκτικά γεμάτο μπουζουκομάγαζο, ανάμεσα σε ξεσαλωμένες οικοκυράδες που σιχτίριζαν τους συζύγους για όσα τους στέρησε η .. παλιοζωή: Μία καριέρα αλά "δεσποινίς διευθυντής", δηλαδή, και μία τύχη αλά Τζούλια Ρόμπερτς στο "Pretty woman" με απαραίτητο τρόπαιο έναν .. Ρίτσαρντ Γκήρ και άχρηστο ντεσού το "πεζοδρομιακό" κομμάτι. Στην πίστα έβγαζαν λογύδρια κάτι "πετυχημένες" πολιτικάντισσες και κάποιες "κοινωνικά ευαίσθητες" που ξέσπαγαν την βαρεμάρα τους σε φιλανθρωπίες. Παραδίπλα η νεώτερη γενιά: ημίγυμνες πιτσιρίκες που οραματίζονταν να γίνουν μοντέλες ή να πάρουν μέρος στο "so, you think you can dance" (προφητικά .. κι ας μην υπήρχε τότε). Και στη μέση μέση του χορού μία παρέα από ... χαμένες υπάρξεις που δεν είχαν και πολύ διάθεση να ζητωκραυγάσουν τη "μέρα της γυναίκας", κάνοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους κάτι συνειρμούς με τις παγκόσμιες μέρες που .. αφιερώνονται υποκριτικά σε κάθε λογής άτομα με "ειδικές ανάγκες". Στο τέλος εκείνης της -κατά μία έννοια- τραγικής νύχτας σήκωσα .. βλέμμα στον Παντοδύναμο και του υποσχέθηκα σιωπηλά ένα μεγαλόπρεπο "ποτέ ξανά". Και να 'μαι σήμερα, μερικά χρόνια μετά, ένεκα της ημέρας, να ψάχνω πάλι .. γωνίες στο δεκάρικο και να αναρωτιέμαι: Υπάρχει γυναικείο πρότυπο; Εντάξει, όλες καταλάβαμε εγκαίρως ότι .. it's still a man's world αλλά όσο να πεις, άμα διεκδικείς τις ευκαιρίες σου όλο και κάτι καταφέρνεις. Όμως -πανάθεμά το- ένα γυναικείο πρότυπο δεν είχα ποτέ μου; Κατόπιν ωρίμου σκέψεως το μυαλό μου έτρεξε στη Μελίνα. Όχι τόσο στην πολιτικό, ή στην ηθοποιό, όσο στη γυναίκα. Ή έστω στο σύνολο των τριών. Στο άψογο συνταίριασμά τους. Στον τρόπο που είχε να "αγγίζει" τα πράγματα. Στην αύρα της. Στην σιγουριά που απέπνεε για όσα έλεγε, σε βαθμό που όχι μόνο σε έπειθε, αλλά σ' έκανε και να δεις τα μελλούμενα με τα δικά της μάτια. Ναι, η Μελίνα θα μπορούσε να 'ναι γυναικείο πρότυπο. Τίποτα μίζερο και τυποποιημένο. Μία γυναίκα όλο πάθος και όρεξη.
Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, για 102η χρόνια. Αυτή η μέρα εξυμνεί γυναίκες από όλες τις εκφάνσεις τις...
Η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας θεσμοθετήθηκε το 1977 από τον ΟΗΕ, για να καθιερώσει την ισότητα των δυο φύλων ως προς τα...
Η εικόνα ενός ηλικιωμένου να αφηγείται με στωική ηρεμία, τη θηριωδία των Ναζί κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο,...
Το κάπνισμα είτε αυτό είναι ενεργητικό, είτε παθητικό, είτε τριτογενές, προκαλεί καρκίνους σε πολλά ζωτικά όργανα του...
Στον τόπο μου το "αγροτικό ζήτημα" παραμένει πάντα επίκαιρο. Άλλοτε γιατί καίμε τις Νομαρχίες, άλλοτε γιατί πανωγράφουμε τα λάδια κι άλλοτε γιατί πιάνουμε τα κουμπούρια για κτηματικές διαφορές. Την τελευταία δεκαετία υποτονικότερα ίσως. Σαν κουρασμένοι πια οι αγρότες, παράτησαν τα συλλαλητήρια και ψάχνουν τρόπους επιβίωσης. Κι οι αλήθειες ή τα ψέματα βαραίνουν πάνω τους καθώς κουράστηκαν και χόρτασαν λόγια παχυλά και υποσχέσεις. Δύσκολο να μιλήσεις στους ανθρώπους των αστικών κέντρων για την ζωή των αγροτών. Σκαμμένα πρόσωπα, μαυρισμένα από τον ήλιο χέρια που αφήνουν μία αψάδα στις χαιρετούρες. Στις συνελεύσεις των συνεταιρισμών κάποτε με ξάφνιαζε το πλήθος από τις τραχιές φιγούρες τους με τα μαύρα πουκάμισα και τις πελώριες μουστάκες. Τώρα, όλο και λιγότεροι. Πιο εύκολα τους συναντάς στις λαϊκές αγορές πίσω από το ταμπελάκι "παραγωγός αγροτικών προϊόντων". Μ' ένα μόνιμα ματαιωμένο χαμόγελο, που υπολογίζει σε καθε αλισβερίσι τι ποσοστό ανήκει στην πάλαι ποτέ "Αγροτικήν Τράπεζα". Διόλου τυχαίο ίσως ότι το επιβλητικότερο εν Ηρακλείω τραπεζικό κτήριο ανήκε επί σειρά ετών στην ΑΤΕ. Οι ίδιοι άνθρωποι 30 χρόνια πριν ευτύχησαν να πιστέψουν το όνειρο του "αγροτοτουρισμού". Μόνο που οι τουρίστες τότε είχαν σακίδια κι ήταν πιο πεινασμένοι κι απ' τους ίδιους. Μετά αγάπησαν -μέσα από πολιτικές κουβέντες- την εθνοσωτήριο Ευρωπαϊκή Ένωση, που τους αγκάλιασε με κάτι ελκυστικές επιδοτήσεις "για οριστική εγκατάλειψη" ή "για "αναδιάρθρωση των καλλιεργειών". Η Μαλβαζία, το Κοτσυφάλι και το Μαντηλάρι αφανίστηκαν από την οινική παραγωγή και στη θέση τους βάλθηκαν να φυτρώνουν αμερικάνικα κλήματα. Καρυδιές και χαρουπιές ξεπαστρεύτηκαν και ρίχτηκαν όλοι με τα μούτρα στις μπανάνες και τα θερμοκήπια. Την χρυσή εποχή των ΜΟΠ ...
Οι ευρωεκλογές κι οι αυτοδιοικητικές εκλογές πλησιάζουν και ακόμα μια φορά καλούμαστε να ψηφίσουμε με κριτήριο το...