ΥΠΕΡΤΥΧΕΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΧΕΙΟΥ

Η φρενίτιδα που ζήσαμε αυτές τις μέρες με το "δικαίωμα στο όνειρο" που πούλησε το τζόκερ μου θύμισε μία παλιότερη αλλά εντελώς διδακτική ιστορία. Πριν από 10 περίπου χρόνια ο πλανήτης στύλωσε έκπληκτος το βλέμμα του σε έναν οίκο ευγηρίας του Καναδά. Ένα ζεύγος ηλικιωμένων κέρδισε ένα δυσθεώρητο ποσό στο λαχείο. Ρεπόρτερ και απεσταλμένοι στρατοπέδευσαν για να μάθουν από πρώτο χέρι τι θα κάνουν τα ... μύρια οι υπερτυχεροί. Τους βομβάρδιζαν με ερωτήσεις παράλογα ... λογικές: τι θα αγοράσετε, που θα πάτε, τι δώρο θα κάνετε στα παιδιά σας; Το ζευγάρι κοιτούσε αποσβολωμένο το λεφούσι των εισβολέων και απαντούσε με κοφτές λογικά .. παράλογες φράσεις: τίποτα, πουθενά, δεν ξέρουμε. Και αίφνης η υπερτυχερή γριούλα (κόντευε 90 ετών) συνέρχεται. Χαμογελά κι αρχίζει ένα απροσδόκητο λογύδριο. H κ. Θέλμα, που κέρδισε το λαχείο, σε μία αναλαμπή ξέρει τι θέλει και δεν μελαγχολεί. Δεν θέλει να αλλάξει καν οίκο ευγηρίας, τους λέει. Πού να τρέχει τώρα, έχει συνηθίσει εκεί που μένει. (Πρέπει να είναι ωραίοι στον Καναδά οι οίκοι ευγηρίας). Δεν δηλώνει ότι θέλει να δώσει στα παιδιά της τα λεφτά, ή στα εγγόνια της, για τις σπουδές τους. Δεν έχει ακόμα σκεφτεί αν θα τους αγοράσει ακριβά δώρα. Παραδέχεται πως κάτι τέτοιο τη δυσκολεύει, της φέρνει νύστα, ή το ξεχνά. Αλλά δεν είναι χωρίς επιθυμίες. Θέλει ένα ζευγάρι κάλτσες για τον εαυτό της. Το ξεστομίζει κι έρχεται η σειρά των δημοσιογράφων να μείνουν ... αποσβολωμένοι. Η κ. Θέλμα παίρνει φόρα και εξηγεί πως θέλει να σταθεί όρθια στα ενενήντα της. Κι αυτό δεν θα το κάνουν τα λεφτά αλλά οι κάλτσες. 

Με αφορμή εκείνο το περιστατικό γράφτηκε μία θεατρική άσκηση, που έμεινε να θυμίζει πόσο σχετική αξία έχει .. ο όποιος λαχνός που κερδίζει κι ας τον ονειρεύονται πολλοί. Aφιερώστε της λίγο χρόνο γιατί αξίζει τον κόπο.
Σκηνή πρώτη ...