ΑΠΟΨΕΙΣ

41 χρόνια θα συμπληρωθούν φέτος από την νεώτερη ελληνική "επανάσταση". Πολλά για να μην ξεφύγει κάποιος από το κλίμα της εποχής και λίγα για να μπορέσει να του γυρίσει την πλάτη. Εν τούτοις, η εθιμοτυπικού χαρακτήρα κατάθεση στεφάνων, το "πανηγυράκι" και ο κλεφτοπόλεμος των "γνωστών- αγνώστων" φροντίζουν πλέον να απαξιώνουν δεόντως την επέτειο. Ίσως μόνη συναφής σπίθα η νεολαία που ξεσηκώνεται για τα διαχρονικά αιτήματα στο σύνθημα "Ψωμί, παιδεία, Ελευθερία". Στον αντίποδα, η γενιά του Πολυτεχνείου μεγάλωσε κι εξαργύρωσε την επανάστασή της με θέσεις και αξιώματα. Άσε που παραδόξως πλήθυνε. Κάθε χρόνο διαπιστώνω με έκπληξη ότι όλο και περισσότεροι ... θυμούνται ότι ήταν εκεί. Από την πλευρά των "ηρώων", βεβαίως. Αντίθετα, είναι να απορείς τι απέγιναν οι "άλλοι". Αν όλη η Ελλάδα "έπαιζε" με τους εξεγερμένους, πού είναι εκείνοι που "εκ διανομής" έστω, είχαν τους "ρόλους" των ... κακών;Από αυτή τη σκοπιά βρήκα συγκλονιστική την αφήγηση ενός ανθρώπου που πρωταγωνίστησε στα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου του 1973: στρατιώτης Α.Σκευοφύλαξ, ο οδηγός του άρματος που έριξε την πόρτα του Πολυτεχνείου. Πριν λίγα χρόνια "έσπασε" για πρώτη φορά τη σιωπή του. Ένας ειλικρινής και αδαής άνθρωπος, που χρειάστηκε να ζήσει μία ολόκληρη ζωή, μετανιώνοντας για όσα έκανε και πίστεψε. Πιόνι στα χέρια μίας ξενοκινούμενης εξουσίας, που αρεσκόταν να χειραγωγεί την αμάθεια και το πάθος του υποτιθέμενου "πατριωτισμού" της διχόνειας, Η εξομολόγησή του δημοσιεύτηκε προ δεκαετίας στο Βήμα . «Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ήμουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι "μαυροσκούφηδες" ήταν σώμα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. "Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα" μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. "Παλιοκουμμούνια" θα καλοπεράσετε!" λέγαμε». Στα 20 χρόνια του ο A. Σκευοφύλαξ βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα, στην επίλεκτη ομάδα του Σώματος των Τεθωρακισμένων που κατέπνιξε την εξέγερση των φοιτητών. «Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά μας άρματα, κάτι γαλλικά AMX30. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο». Στο ίδιο άρμα βρίσκονταν ο αξιωματικός Μιχάλης Γουνελάς, ως επικεφαλής, ο ανθυπασπιστής Λάμπρος Κωνσταντέλλος, ως οδηγός εδάφους, ο λοχίας Στέλιος Εμβαλωμένος και ο Γιάννης Τίρπας. «Στη 1.15 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου φτάσαμε ....

Κάθε χρόνο, με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές: Καταλήψεις πανεπιστημίων, ΜΑΤ, ...

Υπάρχουν φράσεις και διαθέσεις που χάνουμε στην πορεία μας; Μάλλον ναι. Και μαζί τους χάνουμε και τις εκφράσεις που είχαμε μετουσιώσει στην καθημερινότητά μας και τις αντιπροσώπευαν. Για παράδειγμα, για χρόνια ο πρώτος χαιρετισμός δύο ανθρώπων που αντάμωναν είχε την εξής στιχομυθία: - Τι κάνεις; - Ας τα λέμε καλά. Ήταν η ατάκα μίας εποχής που είχε αποδεχθεί πως η ζωή δεν μπορεί παρά να έχει τις δυσκολίες της και ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να τις αντιμετωπίζει με αισιοδοξία. Έκτοτε, κύλησε νερό στ’ αυλάκι. Η ευτυχία, επί των ημερών μας προβάλλεται ως το απόλυτο ζητούμενο και οι χαιρετισμοί μας ακολουθούν τα κελεύσματα: - Τι κάνεις; - Καλά.Το διφορούμενο ή το αντίθετο του «καλά» θα ‘μοιαζε με παραδοχή αποτυχίας και στους άκρως ανταγωνιστικούς καιρούς μας, ουδείς ευκολύνεται να ξεστομίσει κάτι ανάλογο. Εν τούτοις, τα πρόσωπα γύρω μας δυσκολεύονται να εναρμονιστούν με τα ρηθέντα. Παρατηρείς διαρκώς σφιγμένα χαρακτηριστικά και «κουμπωμένα» χαμόγελα. Οι νεοέλληνες ξανακύλησαν πλέον στις εποχές που σφίγγουν … κι άλλο το ζωνάρι. Μόνο που τώρα σφίγγουν ταυτόχρονα και τα χείλη και χαμογελούν βεβιασμένα. Και ο σύγχρονος χαιρετισμός τους, το "καλά" διεκδικεί θέση εραλδικού εμβλήματος για τις βαθιές ανάσες. Κατά κανόνα σε αυτό το κρίσιμο σημείο αρχίζουν οι συμβουλές και οι ηθικολογίες. Μέσα στο γενικό πανικό μας, καθένας θα ήθελε να είναι και ... λιγάκι ένοχος, αρκεί η ενοχή να αποφέρει τα προσδοκώμενα. Το παραδεχόμαστε ιδιωτικώς αλλά το εξοστρακίζουμε δημοσίως. Όπως ακριβώς απαντάμε στο ερώτημα «τι κάνεις;»: κοφτά, υποκριτικά και … περήφανα. «Είμαι καλά»! Αν και εδώ ίσως ήταν πολυτιμότεροι ως συμβουλή οι στίχοι του ποιητή: Και μόνο που υπάρχω, έχω περίσσευμα.Υπάρχουνε πλούσιοι ενδεείς κι ενδεείςπολύ πλούσιοι, όπως εγώ. Το σώμα μου ...

Εταιρείες πυρηνικών στα βουνά της Κρήτης!!