100.6 FM KnossosFM
Τις τελευταίες μέρες και ιδίως μετά την
δημοσιοποίηση των κυβερνητικών
προθέσεων, περί σχεδιαζόμενης εξόδου της...
15:41 | 01/10/2014
Body
Η ελληνική πραγματικότητα είναι εξαιρετικά σκληρή για κάποιους ανθρώπους, που πέρα από την κρίση και τα όσα...
13:03 | 26/09/2014
Body
Το σκηνικό μοιάζει βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας αλλά είναι ήδη ... γεγονός. Το ζευγάρι κάθεται στο εστιατόριο. Το τραπέζι τους διαθέτει ένα καρό (ψηφιακό) τραπεζομάντιλο αλλά οι ίδιοι βρίσκουν πως το χρώμα δεν ταιριάζει στη διάθεση τους, ούτε στο dress code που ακολούθησαν. Οπότε το αλλάζουν αμέσως με κάτι ταιριαστό στο γούστο τους. Στη συνέχεια χτυπούν με τα εικονικά τους μαχαιροπίρουνα το ψηφιακό τους πιάτο. Κι ω του θαύματος αρχίζει η ... παρέλαση των ορεκτικών. Ολοζώντανες λαχταριστές εικόνες προσγειώνονται μπροστά τους, περιμένοντας απλά να τις επιλέξουν ή να τις προσπεράσουν. Και μόλις ο κατάλογος με τα ορεκτικά ολοκληρωθεί αρκεί ένα άγγιγμα στο εικονικό αλάτι για να αρχίσει το τραπέζι να ... μιλάει. Τα κυρίως πιάτα εικονίζονται και πάλι πάνω στο τραπέζι και η ηλεκτρονική φωνούλα εξηγεί τι περιέχουν και σε πόσες θερμίδες αντιστοιχούν (χρήσιμο σε όσους προσέχουν τη σιλουέτα τους). Όμως η κυρία φαίνεται αναποφάσιστη. Σκέφτεται πριν διαλέξει το γεύμα της να ζητήσει τη γνώμη των διαδικτυακών της φίλων. Έτσι με μία φαινομενικά άσχετη κίνηση (αγγίζοντας ίσως την διαδικτυακή της πετσέτα) ποστάρει το μενού στο Facebook. Ο συνδαιτυμόνας της αφηρημένα ζωγραφίζει στην άκρη του εικονικού τραπεζομάντιλου με τον ειδικό μαρκαδόρο. Και το σχέδιο ανεβαίνει αυτούσιο μαζί με το μενού στα social media. Οι γνώμες συλλέγονται και η επιλογή της ταλανιζόμενης κυρίας "κλείνει". Έλα όμως που απαιτείται και ένα καλό κρασί. Το τραπέζι ρωτάει με την μεταλλική του φωνούλα: Θέλετε να συνδεθείτε με την κάβα μας; Η απάντηση προφανώς και είναι καταφατική. Και τότε μία λίστα από κρασιά συναγωνίζεται τις προτιμήσεις του ζευγαριού. Εκείνη θέλει ένα γλυκό κόκκινο και το "τραπέζι" είναι πρόθυμο να την ξεναγήσει ακόμη και στα οινοποιεία της Κρήτης μέχρι να το επιλέξει. Εκείνος πάλι με αποφασιστικό τόνο μετακινεί το ποτήρι του στη λίστα με τα λευκά κρασιά. Και το τραπέζι αρχίζει να υποκρίνεται τον ήχο του υγρού χρυσού που λαμπυρίζει πια στο ποτήρι. - Α όχι, επιμένω στο κόκκινο, λέει η σύντροφός του κι έτσι εκείνος με το ύφος του βαριεστημένου αρσενικού που ξέρει πότε πρέπει να κάνει πίσω, αποφασίζει να ρίξει μία ματιά στο σκορ του αγώνα της αγαπημένης του κρητικής ομάδας που παίζει αυτή την ώρα ποδόσφαιρο. Το "τραπέζι" συμμορφώνεται με τις ορέξεις του και του παραχωρεί γενναιόδωρα μία γωνία ψηφιακής αναμετάδοσης. Το κοκκινέλι επιλέχθηκε ήδη αλλά η κυρία ξεπέρασε γρήγορα τη μικρή της "νίκη", αφού η θέα του ποδοσφαιρικού αγώνα στη γωνία του τραπεζιού την απογοήτευσε αμέσως. Ή μήπως όχι; Το ξανασκέφτεται κι αντί να αρχίσει το λογύδριο για την βαριεστιμάρα που της προκαλούν τα αθλητικά, αποφασίζει να αξιοποιήσει τον κενό χρόνο μέχρι να έρθουν τα ορεκτικά κάνοντας κάτι που την ευχαριστεί: shopping therapy στο διαδίκτυο. Διεκδικεί τη δική της ...
18:50 | 24/09/2014
Body
Η «λάσπη στον ανεμιστήρα» είναι μια τακτική που χρησιμοποιούν συστηματικά, όσοι θέλουν να δυσφημίσουν πρόσωπα και...
15:09 | 24/09/2014
Body
Με τρελαίνουν αυτές οι παγκόσμιες μέρες δίχως νόημα. Οι αφιερωμένες στα ανέφικτα, στις μειονότητες, στις ισότητες και στις ενοχές μας. Κάθε φορά που τις ακούω στα επετειολόγια αναρωτιέμαι ποιοί τις μοίρασαν και γιατί. Την Δευτέρα λοιπόν, ήταν η περιβόητη παγκόσμια μέρα για πόλεις χωρίς αυτοκίνητο. Ο καθ' όλα ξέγνοιαστος, νομοταγής και ευαισθητοποιημένος πολίτης (που δεν τον γνωρίζω κατ' ιδίαν) άφησε το αυτοκινητάκι του κλειδωμένο στο γκαράζ και ξεκίνησε τον ... πηγαιμό για την Ιθάκη. Στο δρόμο συνάντησε και Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες. Αλλά ήταν οπλισμένος με υπομονή, σύνεση και κυρίως ευρηματικότητα, ως άλλος Οδυσσέας. Ακολουθώ την υποθετική του πορεία, χρησιμοποιώντας λιγοστή φαντασία για το τι θα μπορούσε να του συμβεί. Ποδήλατο δεν έχει, γιατί οι αποστάσεις και οι συνθήκες είναι απαγορευτικές για ποδήλατο σε μία πόλη, που "ταψί" σαν τη Κω δεν τη λες με τίποτα. Το συμπαθές υπομονετικό τετράποδο που κάποτε χρησίμευε ως μέσο μεταφοράς το ξέρει μόνο από φωτογραφίες και ζωολογικούς κήπους πια. Οπότε και εδώ επιλογή δεν υπάρχει. Μονόδρομος λοιπόν, ο ... ποδαρόδρομος και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Και καλά να ζεις στην Αθήνα όπου οι συγκοινωνίες έγιναν ευέλικτες και βολικές. Έλα όμως που ο ήρωάς μου (περί ήρωος πρόκειται, αφού και μόνο η σκέψη έχει έναν αλτρουισμό που ξεπερνά τα δεδομένα της εποχής) ζει εκτός πρωτευούσης και τον πολιτογραφώ κάπου στο Ηράκλειο. Πρώτο ημίωρο πεζοπορίας μέχρι τη στάση του λεωφορείου. Έστω τώρα πως ο Σεπτέμβρης αποφάσισε να ψιλοβρέχει. Ο καιρός θα μπορούσε κάλλιστα να αγνοεί την παγκόσμια μέρα των ... ταλαίπωρων. Κι έστω, πως την αγνοούν επίσης και οι οδηγοί που στρέφουν τις ρόδες τους στις λακούβες του δρόμου και τον καταβρέχουν, περνώντας με ταχύτητα δίπλα του. Τα πεζοδρόμια ανύπαρκτα ή κατηλειμένα με κάθε λογής πραμάτειες εμπόρων. Αν εξαιρέσεις ίσως την Λεωφόρο Πλαστήρα που εξελίσσεται σε "αλλουνού παπά Ευαγγέλιο". Οι πεζοί -αναγκαστικά βαδίζουν στην άκρη του δρόμου. Αλλά ο ήρωάς μας είναι οπλισμένος με υπομονή. Βάλθηκε να τα καταφέρει και να μη χάσει το χιούμορ του, έστω κι αν καταστρέψει ρούχα και εμφάνιση. Και επιτέλους φτάνει στη ....
20:42 | 23/09/2014
Body
Μέχρι σήμερα πολλά έχουν γραφεί και περισσότερα έχουν ακουστεί για το ρόλο της τρόικα στη χώρα μας . Μεταξύ αυτών, η...
17:00 | 22/09/2014
Body
Αν έχεις την ατυχία να εργάζεσαι πλάι σε κάποιο πολυσύχναστο σταυροδρόμι της πόλης γίνεσαι αναπόφευκτα συχνός μάρτυρας τροχαίων ατυχημάτων. Αν μάλιστα το σταυροδρόμι έχει φανάρια που δεν λειτουργούν και στοπ που κρύβονται πίσω από φυλλωσιές παίρνεις γρήγορα "ντοκτορά". Παρακολουθώ τουλάχιστον πέντε ατυχήματα με υλικές ζημιές σε εβδομαδιαία βάση και κάποιες φορές υπάρχουν και μερικά με δικυκλιστές, που καταλήγουν στο νοσοκομείο. Παράξενο ομολογουμένως, να παρατηρείς εκ του σύνεγγυς τις "μικρές τραγωδίες" των άλλων. Στην αρχή συμπάσχεις. Μετά εξοικειώνεσαι. Κι αργότερα .. γίνονται κομμάτι της ρουτίνας σου. Κυνισμός; Όχι. Είναι κάτι αντίστοιχο με τις σκηνές βίας στην τηλεόραση, που κάποτε παύουν να σου κάνουν εντύπωση. Εν τούτοις, με απασχολεί συχνά η πρώτη αντίδραση των ανθρώπων που εμπλέκονται σε ένα τροχαίο ατύχημα. Ενδεικτική ίσως της γενικότερης θεώρησης μας για τα πράγματα. Ή της επιφάνειας μας, που λουστράρουμε για να κρύψουμε πίσω τις μικρότητες ή τις ανεπάρκειές μας. Έχει λοιπόν, ενδιαφέρον εκείνο το πρώτο λεπτό, που διαμεσολαβεί από την μία χαλαρή στιγμή, που οδηγείς απορροφημένος στη σκέψη σου, ή στην κουβέντα με τους συνεπιβάτες σου ή στην μουσική του ραδιοφώνου μέχρι ... να ακουστεί ο θόρυβος μίας σύγκρουσης, που θα σημάνει την αλλαγή διάθεσης. Το καθοριστικό λεπτό για να επιστρατεύσεις τις άμυνές σου ή τις στρατηγικές σου στην διαχείριση κρίσεων. Ο Μίμης Ανδρουλάκης προ ετών σε ένα άρθρο του επέμενε ότι στην Ελλάδα στερούμαστε αντανακλαστικών σ' αυτόν ακριβώς τον τομέα. Μιλούσε βέβαια για κρίσεις στο πολιτικό στερέωμα, αλλά, όσοι γνωρίζουν καλύτερα την ψυχοσύνθεση του μέσου έλληνα, ίσως και να το γενίκευαν. Παρακολουθώ την ομοιότητα των αντιδράσεων όσων εμπλέκονται στα τροχαία ατυχήματα. Το πρώτο κιόλας λεπτό κυριεύονται από θυμό. Θυμώνουν γιατί ανατράπηκε η μέρα τους, το πρόγραμμά τους και ο χρόνος μετάβασης στον προορισμό τους. Θυμώνουν επίσης γιατί θεωρούν (αυτονόητα) πως δεν έφταιγαν. Ακόμη και στις πιο οφθαλμοφανείς περιπτώσεις παραβίασης προτεραιότητας ή επιθετικής οδήγησης ο φταίχτης αδυνατεί να παραδεχτεί το λάθος του. Και ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου του -μαινόμενος ήδη- έτοιμος να αντιπαρατεθεί με το απέναντι "στρατόπεδο". Είναι σχεδόν ασύλληπτο πως άνθρωποι διαφορετικής κουλτούρας και νοοτροπίας συμπεριφέρονται με τον ίδιο λυσσώδη τρόπο όταν εμπλακούν σε ένα τροχαίο. Κοκορομαχίες και συμπλοκές....
16:15 | 19/09/2014
Body
Τις εξαγγελίες του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ σχολιάζει ο βουλευτής Ηρακλείου της Ν.Δ Λευτέρης Αυγενάκης μέσ
15:37 | 18/09/2014
Body
Η φετινή χρονιά συμπεριλαμβάνεται σε μια σειρά κακών ετών για τον πρωτογενή τομέα στην χώρα μας.
09:50 | 13/09/2014
Body
Καθημερινά , καλείται ο Έλληνας φορολογούμενος, να πληρώσει τους φόρους προς το κράτος, που του επιβάλλει η...
20:24 | 12/09/2014
Body
Η Λίζα κι ο άντρας της εργάζονταν στο World Trade Center. Με το Λιζάκι μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά. Όχι στον Μανχάταν. Στην Ελλάδα. Παίξαμε τα ίδια παιχνίδια, μοιραστήκαμε τις ίδιες κρυψώνες, διαβάσαμε τα ίδια βιβλία. Συνομήλικες και αυτοκόλλητες". Μετά η καθεμιά κυνήγησε το δικό της όνειρο. Της Λίζας είχε υπερατλαντικό προορισμό. Το δικό μου παρέμεινε εγχώριο. Και οι δυο μας πάντως λοξοδρομήσαμε από την παλιά γειτονιά. Συναντιόμασταν εκεί μόνο κάποια καλοκαίρια. Και τους χειμώνες -με την πιεστική ανάγκη των ανθρώπων που ξέκοψαν από τις παιδικές αναμνήσεις- αλληλογραφούσαμε αρημανίως. Την τελευταία διετία η Λίζα είχε αναλάβει ηγετική θέση σε μία φαρμακευτική εταιρία. Μου έγραψε ένα ενθουσιώδες γράμμα για τη θέα από το νέο της γραφείο. Δεν θυμόμουν τον όροφο. Αλλά όταν το διάβασα μου ξέφυγε ένα σφύριγμα. Δυσθεώρητο ύψος. - Καλά βρε θηρίο, τι βλέπεις από κει; ρωτούσα στο επόμενο γράμμα μου. - Ουρανό, απάντησε. Και ο ουρανός εδώ είναι ακριβοθώρητος. Την σκεφτόμουν σε κάτι ώρες άσχετες. Όχι σώνει και καλά όταν είχα νέα της. Περισσότερο την σκεφτόμουν όταν με έπιανε η νοσταλγία για τα χρόνια της αθωότητας. Μερικές φορές μάλιστα έκανα να σηκώσω το ακουστικό και να την πάρω τηλέφωνο. Μετά συνειδητοποιούσα την διαφορά ώρας και το κατέβαζα. Δεν ήμουν ποτέ καλή στους υπολογισμούς αυτούς. Τελικά -πως τα κατάφερα;- πάντοτε έπνιγα τον αυθορμητισμό και στα τόσα χρόνια που έλειπε δεν την πήρα ποτέ τηλέφωνο. Παραπονιόταν συχνά βέβαια αλλά που να εξηγείς ότι και το τηλέφωνο για μερικούς είναι παρορμητισμός. Κι αν του αρχίσεις τους λογαριασμούς και τις πολλές σκέψεις, ξεφτίζει και χαλάει. Το e-mail κάλυψε τα κενά μας. Επικοινωνούσαμε τακτικότερα πια. Δυο τρεις μέρες πριν μου 'χε στείλει φωτογραφίες της κόρης της στην πισίνα. Μου 'γραφε συχνά για την ¨μοναξιά της Αμερικής" (πως το λέει ο Νιόνιος;). -Θέλεις 10 ολόκληρα λεπτά για να κλείσεις την πόρτα σου. Δέκα πολύτιμα λεπτά από τη ζωή σου κάθε φορά για να μπεις και να βγεις στο σπίτι σου. Κλειδαριές, συναγερμοί και κόντρα κλειδαριές, έγραφε. Και κάθε φορά νοσταλγώ την γειτονιά μας με τις ορθάνοιχτες εξώπορτες, κατέληγε. Εκείνο το μεσημέρι της 11ης Σεπτεμβρίου στάθηκα παγωμένη μπροστά στην οθόνη μου. Παγωμένοι κι οι άλλοι γύρω μου. Αλλά εγώ δεν σκεφτόμουν τα νέα κεφάλαια του μέλλοντός μας. Ούτε τα άγνωστα θύματα που δεν ήταν δικοί μου νεκροί. Τη Λίζα σκεφτόμουν. Με τον πανικό ….
20:14 | 11/09/2014
