ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Ξέσπασε πόλεμος πρωί πρωί στο γραφείο. Δευτεριάτικα .. ποιός έχει όρεξη για φασαρίες; Κι όμως ... αιτία η ορθογραφία. Πόσο εγκλωβισμένοι όλοι στους κανόνες της ... Άσε που τώρα έχουμε και την μόδα της απλοποιήσεως. Όλα τα "ι" με γιώτα και τα "ε" με έψιλον. Μέχρι να γίνει ο Σαίξπηρ .. αγνώριστος κι ο δύστυχος Μανώλης (ή μήπως είναι "δίστιχος" εκ του στίχου;) να μην ξέρει πως να ... υπογράψει. Οι ιθύνοντες επιμένουν πως η γλώσσα είναι "ζωντανή" και προσαρμόζεται. Σε τι άραγε; Στη γενική ένδεια; Στην πρόχειρη παιδεία, ή μήπως στα .. ισοπεδωτικά γκρίκλις; Η ελληνική γραφή έχει γοητεία γιατί ταξίδεψε αιώνες διατηρώντας τη μνήμη της. Σου θύμιζε πως ο "φτωχός" είναι απότοκο του "πένητα" (αυτού που ... μαζεύεται δηλαδή). ​Θυμήθηκα την Κική Δημουλά. Γιατί κατά μία έννοια έχουν και οι βιασύνες μας τα άλλοθι τους !! Κι η ... ανορθογραφία μας, μπορεί να χρίζει βαθύτερης ... ψυχολογικής ανάλυσης.

" Με στάμπα που δε φαίνεται σε κέντησε η Σπανιόλα ή το κορίτσι που χορεύει απάνω στο σκοινί". Νίκος Καββαδίας Tέλη της δεκαετίας του 70. Στα θρανία γράφαμε ακόμη την .. εθιμοτυπική έκθεση περί αποταμίευσης (να μία έννοια που διέφυγε του συγχρόνου εκπαιδευτικού συστήματος) και κερδίζαμε τους περιβόητους κόκκινους σιδερένιους κουμπαράδες του Ταμιευτηρίου. Βρισκόταν μόνιμα στολισμένος πάνω στο σκαλιστό σκρίνιο του σαλονιού για να θυμίζει στους επισκέπτες το ... χρέος τους. Το περιεχόμενό του γλιστρούσε προς τα έξω με την βοήθεια ενός μαχαιριού (μαμάς απούσης) και κατέληγε στο ψιλικατζίδικο, που "αποταμίευε" τα ζαχαρωτά μας όνειρα: Μακρόστενες ροζ καραμέλες με ζάχαρη. Έτοιμη για μία τέτοια "κατάθεση" θα πρέπει να 'μουν όταν το μάτι μου έπεσε στην κούτα με τα Άρλεκιν. Έρωτας σε τιμή ευκαιρίας! Μόλις πενταπλάσια από το ζαχαρωτό. Έτσι πρωτοξεφύλλισα τα άρλεκιν και κατέληξα σ' ένα που στο εξώφυλλο είχε μία γοητευτική Σπανιόλα, η οποία χόρευε ξυπόλητη με μία μαυροκόκκινη φούστα. Στο βάθος η φιγούρα ενός ταυρομάχου. Η "Καρμέλα" χωνόταν διακριτικά μέσα στο μεγάλο βιβλίο της Φυσικής για μέρες, μέχρι να καταφέρω να μυηθώ στο σλόγκαν "μ' ένα Άρλεκιν ξεχνιέσαι". Και με δύο παθαίνεις ... αμνησία, αλλά ευτυχώς άργησα πολύ να διαλέξω το επόμενο. Ο διάσημος Ματαντόρ -που ασφαλώς διέθεται "θεληματικό" πηγούνι, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- παροπλίστηκε μετά το ατύχημά του στην αρένα.....

Η ελληνική τηλεόραση θα μπορούσε να ήταν άψογη, αν δεν είχε δύο ελαττώματα. Δεν ήταν ελληνική και δεν ήταν ... τηλεόραση. ΦΡΕΝΤΥ ΓΕΡΜΑΝΟΣ Την κοίταζα μ' άλλο μάτι σήμερα. Θρονιασμένη στο σαλόνι μου και στη ζωή μου όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου. Πρόθυμη να με ψυχαγωγήσει κάποτε, να με ενημερώσει άλλοτε, να με αφήσει να την στήσω στον τοίχο εσχάτως. Ατάραχη κι ακάθεκτη. Μία "θεότρελη σαραντάρα" plus πια, που όμως με πήρε από το χέρι στα μικράτα μου και μεγαλώσαμε μαζί. Τότε με θάμπωνε ακόμα με τη μαγεία της. Και σίγουρα τη θάμπωνα κι εγώ, καθώς της υποσχόμουν αιώνια πίστη κι αφοσίωση. Ο κόσμος σαν να ανήκε και στις δυό μας. Να τον κατακτήσουμε και να μας κατακτήσει. Να τον αλλάξουμε και να μας αλλάξει. Η απόλυτη διαδραστικότητα! Πρέπει να έκλεινα την πρώτη μου πενταετία όταν κατέφτασε. Συσκευασμένη σε μία τεράστια χαρτόκουτα και συνοδευόμενη από ένα τραπεζάκι τροχήλατο. Οι μεταφορείς την κρατούσαν με δέος και την απίθωσαν καταμεσής στο σαλόνι. Πάλευαν ώρες μετά να στήσουν την κεραία της στην ταράτσα, γλιστρώντας ανάμεσα στα κεραμίδια και βρίζοντας. Στεκόμουν εμβρόντητη μπροστά της κι αδυνατούσα να καταλάβω τι θαυμαστό μπορεί να μου προσφέρει. Χάιδευα με το χέρι μου τα αρχικά της σαν να συστηνόμασταν δειλά: F.P. (Μία Ιταλίδα από την Κυψέλη ... έλεγε ο πατέρας μου χρόνια μετά). Και κάποτε η οθόνη άνοιξε. (Καθίστε αναπαυτικά στον καναπέ γιατί η ταινία αρχίζει ....)

Είχα πάντα το παράπονο ότι δεν συμμετείχα σε καμία δημοσκόπηση. Δεν ζητήθηκε η γνώμη μου ουδέποτε από κείνες τις χαριτωμένες κοπελίτσες που σε καλούν καταμεσήμερο για να σε ρωτήσουν αν χρησιμοποιείς πιστωτική κάρτα ή αν είσαι "δύσκολη" και πλένεις με .. έσεξ (που το θυμήθηκα;). Ούτε στο δρόμο έτυχε να με σταματήσουν ποτέ για να μου μοιράσουν κουπόνια δωρεάν περιποίησης από Ινστιτούτα ομορφιάς. Οι δε ινστρούκτορες των πολιτικών αναλύσεων με αποφεύγουν μανιωδώς. Άκουγα συχνά τα αποτελέσματα των σφυγμομετρήσεων και αναρωτιόμουν με βάση τον νόμο των πιθανοτήτων "πότε -επιτέλους- θα 'ρθει η σειρά μου". Και καθώς "ό,τι ονειρευόμαστε, γίνεται" ... ήρθε σήμερα. Και όπως τρέχω πανικόβλητη στο κέντρο της πόλης να προλάβω τις απελπισίες μου, μου κόβει το δρόμο μία ευγενεστάτη δεσποσύνη. - Καλημέρα. Κάνουμε δημοσκόπηση για τη μέρα της γυναίκας. Θέλετε να μου πείτε ποιό είναι το πρότυπό σας; Την περίμενα χρόνια τούτη τη στιγμή. Κάποιος να με ρωτήσει. Κάπου να πω τη γνώμη μου. Κάποιος να με καταμετρήσει επιτέλους στα συμβαίνοντα. Και θαρρούσα πως ήμουν "σαν έτοιμη από πάντα" που λέει κι ο ποιητής. Αμ δε!!