ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Είναι κάτι τραγούδια που "στοιχειώνουν" εποχές. Και μετά τα παίρνεις και τα κουβαλάς πάντα μέσα σου. Δεν ξέρω πώς και γιατί .. αλλά θαρρώ πως το πρώτο τραγούδι που αγάπησα ήταν αυτό του Μάνου Χατζηδάκη. Το θυμάμαι να παίζει στο ραδιόφωνο κι όλοι στο σπίτι να σιγοτραγουδούν. Ο παπούς μου όμως το άκουγε και βούρκωνε. Τον παρατηρούσα με την αφέλεια του παιδιού που αγνοεί ποιό κλειδάκι "ανοίγει" τις ευαισθησίες των μεγάλων. Και κάποια φορά έτρεξα κοντά του -φαίνεται- και ρώτησα: - Παπού, γιατί σ' αρέσει τόσο αυτό το τραγούδι; - Γιατί είναι χάρτινο το φεγγαράκι, μου απάντησε. - Όχι, το φεγγαράκι, παπού δεν είναι χάρτινο. Είναι αληθινό. Εκεί ψηλά στον ουρανό είναι, διαφώνησα με την αθωότητα της ηλικίας. - Κι όμως μωρό μου, όταν μεγαλώσεις θα δεις ότι το φεγγαράκι είναι χάρτινο.

Μάθαμε να παρακολουθούμε τις τραγωδίες των ... άλλων στους τηλεοπτικούς μας δέκτες και να εθιζόμαστε στη φρίκη σαν να πρόκειται για ψεύτικα εφέ που στοχεύουν το συναίσθημά μας. Όμως η Κεφαλλονιά και όσα συμβαίνουν εκεί δύο βδομάδες τώρα δεν είναι ταινία του ... Σπήλμπεργκ. Είναι η αλήθεια της σημερινής Ελλάδας. Αυτό που συνέβη σε κείνη τη γωνιά της γης μας, θα μπορούσε να 'χει συμβεί στη γειτονιά μας. Η Κρήτη άλλωστε δεν είναι "ξένη" στον εγκέλαδο και τις συνέπειές του. Αλλά ας δούμε μερικές αλήθειες για την Κεφαλλονιά: Άνθρωποι σαν και μας βρέθηκαν ένα μεσημέρι προ ημερών χωρίς ... σπίτι. Ο σεισμός τους πήρε αίφνης κάθε έννοια "βολέματος" βγάζοντάς τους σε δρόμους και αυτοκίνητα για να επιβιώσουν όπως όπως. Τι όμως σημαίνει πρακτικά αυτό; Σημαίνει πως το πρωί δεν ξυπνάς με καφέ στη ζεστή σου γωνιά. Ξυπνάς παγωμένος έχοντας περάσει μία ημιξάγρυπνη νύχτα, κουβαριασμένος στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Δεν έχεις την πολυτέλεια να αλλάξεις ρούχα, καθώς όλο το βιός σου βρίσκεται σε κείνο το σπίτι που οι αρμόδιοι δεν σ' αφήνουν να πλησιάσεις. Τα παιδιά σου κλαίνε και παραπονιούνται συνέχεια -άλλοτε από το κρύο κι άλλοτε επειδή είναι δύσκολο να συνηθίσουν την νέα τους πραγματικότητα. Οι ηλικιωμένοι γονείς σου είναι μία ακόμη πιο ανήσυχη κατάσταση: επιμένουν να μπουν στο "κόκκινο" σπίτι τους, γιατί δεν αντέχουν το χειμώνα και το κάθισμα του αυτοκινήτου δεν ... συντροφεύει την αρθρίτιδά τους. Περιμένεις καθημερινά εναγωνίως τα κρουαζιερόπλοια που λένε τα δελτία ειδήσεων αλλά κοιτώντας στο λιμάνι βλέπεις μόνο το κομμάτι που γκρεμίστηκε και .. πλοία πουθενά. "Aegean paradise" σκέφτεσαι. Τι ειρωνεία !!! Και ποιός στο στέλνει; Ο Ρέστης. Ας είναι. Αλλά ποιός θα πρωτομπεί εκεί;

Φεμινίστρια δεν υπήρξα ποτέ. Ίσως γιατί είχα την τύχη να γεννηθώ σε μία χώρα που δεν κακοποιούσε την γυναικεία υπόσταση. Κι άλλωστε η ισότητα πάντα πίστευα ότι είναι μία σχέση που διεκδικείς μέσα από την καθημερινή πρακτική σου. Απαιτείς σεβασμό, πείθεις ότι σου αξίζει και πορεύεσαι. Ανεξαρτήτως φύλου.Αλλά αυτά μπορείς τελικά να τα σκέφτεσαι αν είσαι Ελληνίδα, Γαλλίδα ή Αμερικάνα. Ή τέλος πάντων, αν έχεις την τύχη να γεννηθείς σε μία γωνιά του πλανήτη, που εξ ορισμού να σε σέβεται ως άνθρωπο, κάπως έστω. Η 6η Φεβρουαρίου έχει οριστεί ως «Παγκόσμια ημέρα κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γενετικών οργάνων» και όπως σημειώνει η Unicef αυτή η ημέρα «μας υπενθυμίζει τη θλιβερή πραγματικότητα που εξακολουθούν να βιώνουν εκατομμύρια κορίτσια εξαιτίας της πρακτικής αυτής, που είναι διαδεδομένη σε μερικές από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου». Το χειρότερο (όχι πως η εμπειρία και οι επιπτώσεις της δεν είναι τρομακτικές από μόνες τους) είναι ότι πρόκειται για εθιμικό δίκαιο. Βαθειά ριζωμένο στην αντίληψη λαών που το θεωρούν κομμάτι του πολιτισμού τους και της θρησκευτικής τους συνείδησης. Κάτι ανάλογο με το βάπτισμα των Χριστιανών σε μικρή ηλικία. Ασύγκριτα διαφορετικό όμως.

Ήταν μία από κείνες τις βρεγμένες χειμωνιάτικες μέρες. Το νερό είχε περάσει πάνω μου και μέσα μου. Ένοιωθα την υγρασία στις γόβες μου, που πλατσούρισαν στις μισές λακούβες της πόλης. Στα μαλλιά μου, που φλέρταραν με το "λούζεται η αγάπη μου στον Γουαδαλκιβίρ". Στα ρούχα μου, που δεν πρόλαβαν να κρυφτούν στην κιβωτό του Νώε. Ακόμη και στο μυαλό μου, που μύριζε ... μούχλα και εκνευρισμό. Έτρεχα πανικόβλητη να χωθώ στο σταθμό του λεωφορείου. Παρασκευή μεσημέρι. "Σκέψου, έλεγα μέσα μου. Λίγη ταλαιπωρία ακόμη και σε λίγο θα είσαι σπίτι. Στα ζεστά σου. Άσε τον χειμώνα να λυσσάει. Έχεις ένα Σαββατοκύριακο μπροστά σου να καλοπιάσεις τον εαυτό σου. Βάλτου μουσικές, βιβλία, καλοριφέρ στο φουλ, κοίμησέ τον, άστον να τεμπελιάσει, φτιάξτου κι εκείνο το έρμο το παστίτσιο που τόσο πεθύμησες. Ωπ .. κιμά έχουμε;". Κι εκεί ακριβώς .. ενώ αυτός ο εσωτερικός μονόλογος είχε κάνει στάση στην νοερή αναζήτηση του κιμά, ένιωσα ένα δυνατό σκούντημα. Τρέκλισα για λίγο και κόντεψα να χάσω την ισορροπία μου, ώσπου βρήκα ένα μπράτσο να κρατηθώ. Κοίταξα τον κάτοχό του και μου φάνηκε ... χαμένος εντελώς. Πλάι του δύο πιτσιρίκια σε κατάσταση παροξυσμού. Έτρεχαν, φώναζαν και πείραξαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Εξού και το δικό μου σκούντημα. Του μουρμούρισα ένα "ευχαριστώ", με ξανακοίταξε σαν να ταξίδευε μίλια μακριά και του άφησα αμέσως το μπράτσο, μ' εκείνη την αδιόρατη ενοχή που έχουμε όταν στηριχτούμε τυχαία σ' έναν άγνωστο.