ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Λεωφόρος Καλοκαιρινού. Μία από τις πιο πολυσύχναστες οδικές αρτηρίες που οδηγούν στο κέντρο του Ηρακλείου και την οποία διασχίζουν καθημερινά χιλιάδες αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες και λεωφορεία. Η αυξημένη κίνηση των οχημάτων σε συνδυασμό με το ότι η Καλοκαιρινού δεν αποτελεί και τον πλέον φαρδύ δρόμο της πόλης, δημιουργεί σε καθημερινή βάση σοβαρά προβλήματα κυκλοφοριακής συμφόρησης. Εάν στα δεδομένα αυτά προσθέσουμε και την αγαπημένη συνήθεια των Ηρακλειωτών να παρκάρουν –με ή χωρίς αλάρμ-, όπου τους καπνίσει, διαπιστώνεται εύκολα το μέγεθος του προβλήματος που δημιουργείται, κυρίως τις ώρες που τα καταστήματα είναι ανοικτά. Πρωί Πέμπτης, στο αυτοκίνητο, ερχόμενος από Χανιώπορτα με κατεύθυνση προς την Αγίου Μηνά. Μπροστά μου ένα αστικό λεωφορείο το οποίο προχωρά «ασθμαίνοντας», αφού κάθε λίγο και λιγάκι ο οδηγός του ελαττώνει ταχύτητα, προκειμένου να κάνει χώρο για να περάσουν τα οχήματα από το αντίθετο ρεύμα. Και από τις δύο πλευρές του δρόμου υπάρχουν σταθμευμένα αυτοκίνητα. Τη στιγμή που το «ταλαίπωρο» λεωφορείο προσπερνάει ένα από αυτά, σκέφτομαι τι μπορεί να συμβεί σε περίπτωση που τύχει να έρχεται λεωφορείο από το αντίθετο ρεύμα. Δευτερόλεπτα αργότερα, η σκέψη μου γίνεται πραγματικότητα. Για τουλάχιστον 10 λεπτά, δύο λεωφορεία βρίσκονται ακινητοποιημένα, το ένα απέναντι από το άλλο. Τα κορναρίσματα και οι βρισιές δίνουν και παίρνουν. Οι οδηγοί των μηχανών προσπερνούν με απαράμιλλο στιλ τα -ανήμπορα να αντιδράσουν- λεωφορεία, την ώρα που πεζοί διασχίζουν κάθετα –χωρίς να έχουν σχεδόν καθόλου ορατότητα- το δρόμο. Κάποτε, ένας μεσήλικας κύριος καταφτάνει με ατάραχο βήμα στο σημείο, κάνει μια –ομολογουμένως αστεία - απολογητική γκριμάτσα στους οδηγούς που τον κοιτούν με μισό μάτι, μπαίνει σε ένα από τα αυτοκίνητα που εμπόδιζαν τα λεωφορεία να περάσουν και φεύγει. Η κυκλοφορία αποκαθίσταται –έστω από το ένα ρεύμα-, ωστόσο εγώ δεν βιάζομαι να πατήσω το γκάζι γιατί με έχει απορροφήσει η ερώτηση που απευθύνω -για μια ακόμη φορά τα τελευταία χρόνια- στον εαυτό μου, χωρίς ωστόσο να έχω κατορθώσει να βρω την απάντηση: Υπάρχει σωτηρία γι’ αυτήν την πόλη; Εκείνη την ώρα –σαν από μηχανής θεός- ένας πιτσιρικάς που καβαλάει ένα πολύ εντυπωσιακό μηχανάκι, σταματάει δίπλα μου και με μουντζώνει ψιθυρίζοντάς μου κάτι το οποίο δεν κατάλαβα (ή δεν θέλησα να καταλάβω) την ίδια στιγμή που η -εξίσου εντυπωσιακή με το μηχανάκι του- κοπελίτσα που τον συνοδεύει, μου προτείνει κι αυτή τις ανοιχτές της παλάμες. Ταπεινωμένος, ψελλίζω ένα «συγγνώμη», πατάω γκάζι και πάω στη δουλειά μου. Η εύρεση της απάντησης στην ερώτησή μου αναβλήθηκε –ξανά- για άλλη φορά… Νικόλας Αγγελίνος

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίριΜουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές. Εικόνες Φθινοπώρου στον τόπο μας κι αν κανείς τολμούσε να παραφράσει τον Οδυσσέα Ελύτη θα πρόσθετε πως … μουσκέψανε και οι λακκούβες των δρόμων ή τα εργοτάξια των έργων, τόσο που να δυσανασχετούμε με τα πρωτοβρόχια ενώ θα ‘πρεπε να απολαμβάνουμε τις εναλλαγές των εποχών (όσο ακόμη τις έχουμε). Εξαιρουμένων των αγροτών ίσως που είδαν με χαρά τη γη να ποτίζεται και τις ελιές να ξεδιψούν κατά πως πρέπει. Η τύχη των καρπών τους -έτσι κι αλλιώς- είναι ένα άλλο «πονεμένο» ζήτημα. Τα μανιφέστα της Ευρωπαϊκής Ένωσης νομιμοποίησαν από καιρό κατά μία έννοια τις προσμίξεις ελαιολάδου με άλλα φυτικά έλαια σε κάθε γωνιά της Ευρωπαϊκής Επικράτειας. Εν ολίγοις, τελικές αποφάσεις καλείται να λάβει ο καταναλωτής. Μόνη ασπίδα: η κρίση κι η ενημέρωσή μας. Κατά που θ' απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός; Κατά που θ' αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα; Με το μέτωπο στο τζάμι αγρυπνούμε την καινούργια οδύνη Δεν είναι ο θάνατος που θα μας ρίξει κάτω, μια που εσύ υπάρχεις ​Οι πολιτικοί συναγελάζονται και τα κόμματα εξουσίας ... γενεθλιάζονται. Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας τους. Και στον αντίποδα τους η μελαγχολική ραψωδία του ΕΝΦΙΑ: ΟΙ Έλληνες καλούνται να εγκαταλείψουν το μεταπολεμικό τους όνειρο, για "ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους" ή να το πληρώσουν χρυσάφι. Η κοινωνία στενάζει από τα βάρη των φόρων κι ο αχός της γίνεται όλο και πιο υπόκωφος. Μοναδικά ασυγκίνητα ώτα, εκείνων που επιμένουν να σχεδιάζουν φορομπηχτικές πολιτικές και να συναρτούν στρεβλά την ανάπτυξη με το ξεπούλημα της χώρας. Ζήτημα ημερών να δρομολογηθούν εξελίξεις στην υπόθεση των υδρογονανθράκων. Σπάνιες γαίες, ορυκτός πλούτος και θαλάσσια κοιτάσματα παραδίδονται προς "αξιοποίηση" σε διεθνείς κολοσσούς που υπόσχονται δουλειά στους εξαθλιωμένους ιδιοκτήτες τους. Μια που υπάρχει αλλού ένας άνεμος για να σε ζώσει ολάκερη, Να σε ντύσει από κοντά όπως σε ντύνει από μακριά η ελπίδα μας Μια που υπάρχει αλλού Καταπράσινη πεδιάδα πέρ' από το γέλιο σου ως τον ήλιο. Λέγοντάς του εμπιστευτικά πως θα ξανασυναντηθούμε πάλι Η χώρα εισέρχεται οδυνηρά στο πέμπτο Φθινόπωρο που τελεί υπό οικονομική επιτήρηση. Γονατισμένη, απογοητευμένη κι αηδιασμένη από όσα .....

Το σκηνικό μοιάζει βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας αλλά είναι ήδη ... γεγονός. Το ζευγάρι κάθεται στο εστιατόριο. Το τραπέζι τους διαθέτει ένα καρό (ψηφιακό) τραπεζομάντιλο αλλά οι ίδιοι βρίσκουν πως το χρώμα δεν ταιριάζει στη διάθεση τους, ούτε στο dress code που ακολούθησαν. Οπότε το αλλάζουν αμέσως με κάτι ταιριαστό στο γούστο τους. Στη συνέχεια χτυπούν με τα εικονικά τους μαχαιροπίρουνα το ψηφιακό τους πιάτο. Κι ω του θαύματος αρχίζει η ... παρέλαση των ορεκτικών. Ολοζώντανες λαχταριστές εικόνες προσγειώνονται μπροστά τους, περιμένοντας απλά να τις επιλέξουν ή να τις προσπεράσουν. Και μόλις ο κατάλογος με τα ορεκτικά ολοκληρωθεί αρκεί ένα άγγιγμα στο εικονικό αλάτι για να αρχίσει το τραπέζι να ... μιλάει. Τα κυρίως πιάτα εικονίζονται και πάλι πάνω στο τραπέζι και η ηλεκτρονική φωνούλα εξηγεί τι περιέχουν και σε πόσες θερμίδες αντιστοιχούν (χρήσιμο σε όσους προσέχουν τη σιλουέτα τους). Όμως η κυρία φαίνεται αναποφάσιστη. Σκέφτεται πριν διαλέξει το γεύμα της να ζητήσει τη γνώμη των διαδικτυακών της φίλων. Έτσι με μία φαινομενικά άσχετη κίνηση (αγγίζοντας ίσως την διαδικτυακή της πετσέτα) ποστάρει το μενού στο Facebook. Ο συνδαιτυμόνας της αφηρημένα ζωγραφίζει στην άκρη του εικονικού τραπεζομάντιλου με τον ειδικό μαρκαδόρο. Και το σχέδιο ανεβαίνει αυτούσιο μαζί με το μενού στα social media. Οι γνώμες συλλέγονται και η επιλογή της ταλανιζόμενης κυρίας "κλείνει". Έλα όμως που απαιτείται και ένα καλό κρασί. Το τραπέζι ρωτάει με την μεταλλική του φωνούλα: Θέλετε να συνδεθείτε με την κάβα μας; Η απάντηση προφανώς και είναι καταφατική. Και τότε μία λίστα από κρασιά συναγωνίζεται τις προτιμήσεις του ζευγαριού. Εκείνη θέλει ένα γλυκό κόκκινο και το "τραπέζι" είναι πρόθυμο να την ξεναγήσει ακόμη και στα οινοποιεία της Κρήτης μέχρι να το επιλέξει. Εκείνος πάλι με αποφασιστικό τόνο μετακινεί το ποτήρι του στη λίστα με τα λευκά κρασιά. Και το τραπέζι αρχίζει να υποκρίνεται τον ήχο του υγρού χρυσού που λαμπυρίζει πια στο ποτήρι. - Α όχι, επιμένω στο κόκκινο, λέει η σύντροφός του κι έτσι εκείνος με το ύφος του βαριεστημένου αρσενικού που ξέρει πότε πρέπει να κάνει πίσω, αποφασίζει να ρίξει μία ματιά στο σκορ του αγώνα της αγαπημένης του κρητικής ομάδας που παίζει αυτή την ώρα ποδόσφαιρο. Το "τραπέζι" συμμορφώνεται με τις ορέξεις του και του παραχωρεί γενναιόδωρα μία γωνία ψηφιακής αναμετάδοσης. Το κοκκινέλι επιλέχθηκε ήδη αλλά η κυρία ξεπέρασε γρήγορα τη μικρή της "νίκη", αφού η θέα του ποδοσφαιρικού αγώνα στη γωνία του τραπεζιού την απογοήτευσε αμέσως. Ή μήπως όχι; Το ξανασκέφτεται κι αντί να αρχίσει το λογύδριο για την βαριεστιμάρα που της προκαλούν τα αθλητικά, αποφασίζει να αξιοποιήσει τον κενό χρόνο μέχρι να έρθουν τα ορεκτικά κάνοντας κάτι που την ευχαριστεί: shopping therapy στο διαδίκτυο. Διεκδικεί τη δική της ...

Με τρελαίνουν αυτές οι παγκόσμιες μέρες δίχως νόημα. Οι αφιερωμένες στα ανέφικτα, στις μειονότητες, στις ισότητες και στις ενοχές μας. Κάθε φορά που τις ακούω στα επετειολόγια αναρωτιέμαι ποιοί τις μοίρασαν και γιατί. Την Δευτέρα λοιπόν, ήταν η περιβόητη παγκόσμια μέρα για πόλεις χωρίς αυτοκίνητο. Ο καθ' όλα ξέγνοιαστος, νομοταγής και ευαισθητοποιημένος πολίτης (που δεν τον γνωρίζω κατ' ιδίαν) άφησε το αυτοκινητάκι του κλειδωμένο στο γκαράζ και ξεκίνησε τον ... πηγαιμό για την Ιθάκη. Στο δρόμο συνάντησε και Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες. Αλλά ήταν οπλισμένος με υπομονή, σύνεση και κυρίως ευρηματικότητα, ως άλλος Οδυσσέας. Ακολουθώ την υποθετική του πορεία, χρησιμοποιώντας λιγοστή φαντασία για το τι θα μπορούσε να του συμβεί. Ποδήλατο δεν έχει, γιατί οι αποστάσεις και οι συνθήκες είναι απαγορευτικές για ποδήλατο σε μία πόλη, που "ταψί" σαν τη Κω δεν τη λες με τίποτα. Το συμπαθές υπομονετικό τετράποδο που κάποτε χρησίμευε ως μέσο μεταφοράς το ξέρει μόνο από φωτογραφίες και ζωολογικούς κήπους πια. Οπότε και εδώ επιλογή δεν υπάρχει. Μονόδρομος λοιπόν, ο ... ποδαρόδρομος και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Και καλά να ζεις στην Αθήνα όπου οι συγκοινωνίες έγιναν ευέλικτες και βολικές. Έλα όμως που ο ήρωάς μου (περί ήρωος πρόκειται, αφού και μόνο η σκέψη έχει έναν αλτρουισμό που ξεπερνά τα δεδομένα της εποχής) ζει εκτός πρωτευούσης και τον πολιτογραφώ κάπου στο Ηράκλειο. Πρώτο ημίωρο πεζοπορίας μέχρι τη στάση του λεωφορείου. Έστω τώρα πως ο Σεπτέμβρης αποφάσισε να ψιλοβρέχει. Ο καιρός θα μπορούσε κάλλιστα να αγνοεί την παγκόσμια μέρα των ... ταλαίπωρων. Κι έστω, πως την αγνοούν επίσης και οι οδηγοί που στρέφουν τις ρόδες τους στις λακούβες του δρόμου και τον καταβρέχουν, περνώντας με ταχύτητα δίπλα του. Τα πεζοδρόμια ανύπαρκτα ή κατηλειμένα με κάθε λογής πραμάτειες εμπόρων. Αν εξαιρέσεις ίσως την Λεωφόρο Πλαστήρα που εξελίσσεται σε "αλλουνού παπά Ευαγγέλιο". Οι πεζοί -αναγκαστικά βαδίζουν στην άκρη του δρόμου. Αλλά ο ήρωάς μας είναι οπλισμένος με υπομονή. Βάλθηκε να τα καταφέρει και να μη χάσει το χιούμορ του, έστω κι αν καταστρέψει ρούχα και εμφάνιση. Και επιτέλους φτάνει στη ....